fbpx
Hoe motiveer ik mijzelf om stappen te zetten? Vijf bewezen strategieën voor zelfmotivatie.

Hoe motiveer ik mijzelf om stappen te zetten? Vijf bewezen strategieën voor zelfmotivatie.

Je hebt een bepaald doel voor ogen. Misschien wil je een nieuwe functie onderzoeken, geluksmomentjes sparen, vaker hulp zoeken, voor jezelf beginnen… Wat jouw doel dan ook is, er is op dit moment nog een afstand tussen jouw doel en waar je nu bent. De motivatie vinden om jouw droom werkelijkheid te maken kan behoorlijk pittig zijn. Alhoewel jouw proces heel persoonlijk is, zijn er ook strategieën die jij kunt inzetten om te zorgen dat je écht doorzet. Lukt het je maar niet om jezelf te motiveren? Straf jezelf niet, maar toets jezelf dan aan de volgende factoren.

1. Intrinsieke motivatie

Allereerst is het belangrijk om echt goed te weten waaróm je dit doel zo graag wil behalen. Wat betekent het voor jou als jij je doel behaalt? Om te zorgen dat je slaagt, moet jouw motivatie vanuit jezelf komen (intrinsiek). Zorg dat je doel echt jóuw doel is en doe het dus niet om een ander trots te maken. Is jouw doel niet van jezelf, verander dan nu je doel.

2. Evaluatieve conditionering

Ervaar je vaak iets positiefs, een ‘beloning’ wanneer jij voor jouw doel bezig bent, dan vind je het automatisch leuker om het te doen (evaluatieve conditionering). Jezelf belonen is dus een simpele leerstrategie. Bedenk een passende beloning voor jezelf na het behalen van jouw eerste stap, maak het leuk!

3. Klein, kleiner, kleinst

Een valkuil is om je stap zo groot te maken, dat het eigenlijk niet of nauwelijks haalbaar is. Je kunt beter in een korte tijd heel veel kleine stapjes zetten, dan over een lange tijd 1 grote stap. Je zult namelijk in al die kleine stapjes veel meer successen ervaren, en daardoor groeit je zelfvertrouwen. Zorg er dus voor dat je zeker weten slaagt in jouw eerste stap. Wees heel concreet! Kan je de stap nóg kleiner maken? Je zou hem vandaag al moeten kunnen zetten.

4. Plan je stap

Uit onderzoek blijkt dat wanneer jij nu voor jezelf opschrijft wanneer je precies die stap gaat zetten en hoe je dit gaat doen, de kans het grootst is dat je het daadwerkelijk gaat doen. Hoe concreter hoe beter. Plan je eerste stap dus. Kan je jouw doel SMART maken? 

5. Bedenk een oplossing voor je zelfsabotage

Er komt vast een moment dat je wil wegrennen voor die ene stap. Jij kent jezelf het beste. Wat doe je als je onder druk staat: Uitstellen? Boos worden? Bedenk wat jij gaat doen om jezelf te saboteren, en bedenk meteen wat je dan nodig hebt. Wees niet bang om anderen om hulp te vragen. Wat voor jou van heel grote betekenis kan zijn, is voor een ander soms maar hele kleine moeite.

 

Het niet uitvoeren van de stappen die jij bedacht hebt, dat is eigenlijk altijd een kwestie van angst. Ben je bang om te falen? Of voor je eigen succes? Ben je bang wat een ander ervan zal vinden? Ga dan weer terug naar stap 1 en bedenk waarvoor je dit doet. Jij wil dit, en jij bent degene die dit kan waarmaken. Smash it!

4 + 13 =

Meer info

Meer weten over coaching?

Waarom ik begonnen ben met Milley

Waarom ik begonnen ben met Milley

I did it! Ik besefte het al langer dan ik wilde toegeven. Dat moment dat ik mijn handen over mijn oren hield omdat ik een normaal tv geluid niet meer aan kon. Dat ik op bed lag in de armen van een godsgeschenk maar niet meer kon stoppen met huilen. Het besef dat als...

Lees meer
Het verschil tussen klagen en delen

Het verschil tussen klagen en delen

Ik zag het toevallig net voorbij komen op Social Media, een post in de trant van “stop met klagen en doe er wat aan”. Dit triggerde mij. Aan de ene kant vind ik dat klagen je weinig oplevert. Ik hou er zelf niet van om het idee te hebben dat ik klaag, en ik hou er ook niet van om geklaag aan te horen van andere mensen. Dat gezegd hebbende, hou ik er wél echt van om mensen te helpen die hun problemen met me delen. En ben ik juist vóór het delen van je problemen. Maar waar houdt klagen op en begint delen?

Klagen is problemen beschrijven vanuit de wereld

Als je klaagt, dan zul je vaak dingen beschrijven vanuit een perspectief van de wereld, zoals: “de wereld is zo kut”, “mijn werk is echt zo zwaar”, en “wéér een tegenslag”. Wat je dan doet is, dat je de situatie beschrijft van buitenaf, waarbij je zelf de rol van slachtoffer aanneemt. Jij kan tenslotte niks doen aan het feit dat “de maatschappij tegen jou is”.

Klagen is allesomvattend

Het is bovendien ook al snel allesomvattend: het gaat ineens om “de hele wereld”, in plaats van alleen die tafel waar je je tegen tegenaan stootte. Je maakt een specifiek probleem (waar het mee begon) groter, door deze in een breder perspectief te plaatsen. Je bedenkt meteen wanneer dit allemaal nog méér is gebeurd. Dit maakt ook, dat het probleem haast niet op te lossen is, want jij kan de wereld niet in je eentje veranderen.

Klaag je, dan zullen mensen je niet serieus nemen

Zeg je dingen op een klagende manier, dan zul je ook reacties krijgen van “poeh, je leven is echt zwaar hoor ; )” en “ja daar hebben we allemaal wel eens last van”. Of zelfs “ach stel je niet zo aan”. Je zult daarom met klagen niet heel veel steun vinden, behalve dat er vast ook mensen met je mee kunnen klagen dat de wereld inderdaad verschrikkelijk is.

Maar gelukkig is er een alternatief 🙂

Delen is problemen beschrijven vanuit jezelf

Deel jij je problemen, dan zul je dingen beschrijven vanuit jezelf. Je begint je zin dan ook vaker met ik: “Ik ben er echt niet bij met mijn hoofd”, “ik weet echt even niet hoe ik hiermee om moet gaan”, of “ik krijg het soms gewoon niet voor elkaar om uit mijn bed te komen”. Wanneer je het probleem vanuit jezelf beschrijft, dan kun je ook de oplossing vervolgens vanuit jezelf zoeken, of makkelijker om advies vragen: “Hoe doe jij dat?”.

Delen is problemen specifiek benoemen

Hoe specifieker je het probleem beschrijft, hoe beter anderen (en jijzelf misschien ook) begrijpen wat er met je aan de hand is, en in welke mate. Je kunt zeggen “ik voel me niet goed”, maar je kunt ook zeggen “ik moet de hele treinrit mijn best doen om mijn tranen te bedwingen”. Ik zei voorheen vaak “ik heb het zo druk op werk”, maar later begon ik te vertellen “ik voel me constant opgejaagd”. Merk je het verschil?

Deel je je problemen, dan zullen mensen hun hulp graag aanbieden.

Toen ik mijn problemen specifiek en vanuit mezelf ging delen, kreeg ik hele lieve reacties. Het ging mij er niet eens echt om dat ik “hulp” kreeg, maar ik vond het wel fijn om me begrepen te voelen. Dat mijn vrienden begrijpen waarom bepaalde dingen even niet lukken, en dat ja “mijn leven even heel zwaar is”. Maar dan écht. Als bonus, kreeg ik vaak de vraag “wat kan ik doen om te helpen?”. Ook al kon ik soms niks bedenken, ik ervaarde veel meer steun.

Ik zou dus vooral willen aanraden om inderdaad wél te stoppen met klagen, maar óók te beginnen met delen. Je relaties én je leven worden er alleen maar beter op!

Nooit meer vakantie nodig

Nooit meer vakantie nodig

Als een soort addict, had ik het reizen op een gegeven moment écht nodig, om het gewone leven enigzins vol te houden. Ik snapte niet hoe mensen het konden overleven op 1 vakantie per jaar (of zelfs géén). Verwende millennial, zou je kunnen denken. Maar uiteindelijk bleek het voort te komen vanuit een grote ontevredenheid over mijn leven op dat moment. Reizen is nu nog steeds geweldig, maar niet meer nodig om te overleven.

Reizen is pas echt stil staan bij het leven

Ik heb wel eens mensen horen zeggen dat reizen een manier is om te vluchten. Vluchten voor het échte leven. Mocht je denken dat ik dat punt wilde gaan maken: Nope. Dat vind ik echt grote bullshit. Tijdens reizen krijg je juist steeds weer de kans om je leven van een afstandje te bekijken en te bedenken wat je daar van vindt. Blijf je altijd thuis in dezelfde routine, dan sta je daar waarschijnlijk veel minder bij stil. Juist op die vakantie waarbij ik weg MOEST, besefte ik mij waar ik nou precies zo ontevreden over was in mijn leven.

Even uitzoomen, om het plaatje weer helder te krijgen

Al ga je maar een weekje weg, het feit dat er (letterlijk en figuurlijk) afstand is tussen jou en je leven thuis, zorgt ervoor dat je het plaatje weer helder kunt krijgen. Het kan bijvoorbeeld heel confronterend zijn om te realiseren wat en wie je mist – en wie juist niet. Waar je tegenop ziet, als je weer denkt aan de terugreis. En hoe je nou het liefst je dagen vult, als er even helemaal niks hóeft.

Ben je niet happy thuis, wil je natuurlijk sneller weg

Misschien wel daarom, dat ik echt op vakantie MOEST toen ik niet tevreden was over mijn leven op dat moment. Wat was er dan? Ik had totaal geen energie, geen rust, veel rugpijn, veel boosheid en kon steeds slechter tegen geluiden. Oftewel: ik raakte overspannen. Op dat moment vond ik die 5 weken vakantie in het jaar dat ik van werk weg mocht, zo belachelijk weinig dat die gedachte me alleen al depressief maakte. Terwijl ik nu echt wel weer kan begrijpen dat er mensen zijn die kunnen overleven met 1 vakantie per jaar (of zelfs geen).

Een leven waarvan geen vakantie meer nodig is

Mijn realisatie kreeg ik door middel van de POH-GGZ* met wie ik ging praten. “Wat betekent reizen dan precies voor jou?” vroeg ze aan me. Voor mij is het vooral dat ik niks MOET, zei ik. “Stel nou, dat je gewoon niet meer zoveel móet van jezelf, thuis?” was dan de volgende vraag. Nou, dan krijg ik dus ook een soort vakantiegevoel, besefte ik me. Dat was dus óók een optie. Dingen doen omdat ik het wíl, omdat ik het leuk vind en er energie van krijg.

Natuurlijk zal ik altijd blijven reizen, want reizen is gewoon geweldig. Of ik het nou doe omdat ik het wíl, of omdat ik het móet, reizen levert me altijd iets op. Maar hoe heerlijk is het, om thuis ook gewoon dat vakantiegevoel te hebben. Om geen vakantie meer nódig te hebben.

 

 

*POH-GGZ: Dit is de praktijkondersteuner van de huisarts bij wie je snel, kort en laagdrempelig terecht kan voor dingen die te maken hebben met je geestelijke gezondheid. Aanrader! Kan de POH-GGZ je niet helpen, verwijzen ze je door naar een GGZ instantie, maar daar is vaak een flinke wachtlijst.

Hoe dan?

Benieuwd hoe je dat doet, een vakantiegevoel thuis? Stuur me een berichtje met je mail en 06 om te sparren.

Meer info

Meer weten over online coaching?

Het verschil tussen klagen en delen

Het verschil tussen klagen en delen

Ik zag het toevallig net voorbij komen op Social Media, een post in de trant van “stop met klagen en doe er wat aan”. Dit triggerde mij. Aan de ene kant vind ik dat klagen je weinig oplevert. Ik hou er zelf niet van om het idee te hebben dat ik klaag, en ik hou er ook...

Kan je goed bluffen, dan kan je goed carrière maken.

Kan je goed bluffen, dan kan je goed carrière maken.

Mijn hele schoolcarrière ben ik fluitend doorgegaan. Onderuit gezakt in de les, maar 8en op mijn rapport. Maar in mijn carrière merk ik dat het anders gaat. In een vergadering zitten zonder notitieblokje en goede klantbeoordelingen krijgen kost me nu ineens de kop....

Werkplezier: Hoe Beyonce mij leerde dat werk leuk is

Werkplezier: Hoe Beyonce mij leerde dat werk leuk is

Beyonce is mijn held. Ik ben een verschrikkelijke fan. Ik was heel lang in ontkenning - want: keeping my cool - dus ik ben dit jaar pas voor het eerst naar een concert geweest. Maar eigenlijk ken ik al haar liedjes, heb ik al haar mini docu's gezien op YouTube en -...

Wat is er met me aan de hand? Heb ik stress ofzo?

Wat is er met me aan de hand? Heb ik stress ofzo?

Soms weet ik even echt niet wat ik nou met mezelf aan moet. Nu is zo’n moment. Dan zit ik in een hele kinderachtige “fuck my life”-vibe, terwijl ik heb er niet eens reden toe heb. Niks is goed, netflix staat vol met stomme series en films, de bank zit niet lekker, elke kleine tegenslag maakt me boos, ik heb geen zin om iemand te spreken maar nu verveel ik me óók. Waarom voel ik me in hemelsnaam zo moedeloos? Dit slaat echt nergens op. Heb ik stress ofzo?

“Met het verkeerde been uit bed”

Met deze stemming stond ik vanochtend al op. Met moeite kroop ik mijn bed uit, de wekker al 3x afgegaan, wetende dat ik geen ochtendmens ben maar wouw, wat wilde ik graag blijven liggen. Nee, ik merkte al snel: dit is geen standaard ochtendhumeurtje, ik ben écht chagrijnig. Ik probeer bij mezelf te bedenken waarom ik me in hemelsnaam zo voel, aangezien ik genoeg uurtjes heb geslapen, gister een leuke dag gehad heb, en vandaag echt niet zo veel móet (behalve de oneindige waslijst van eisen aan mezelf dan).

Moet ik mezelf nou oppeppen of met rust laten?

Meerdere keren deze dag dacht ik “ik geef het op” en wilde ik zwelgen in mijn eigen ongeluk. Ik besloot om die ene zorgvuldig uitgekozen zak snoep mezelf dan maar te gunnen en er maar gewoon lekker van te genieten. Dat hielp even. Ik besluit daarna zelfs om even lekker te gaan zwemmen, dat zal me goed doen. Maar zodra ik gebeld word met slecht nieuws (even geen zin om dat uit te leggen), heb ik geen zin meer om te gaan. Het huilen staat me nader dan het lachen. De constante strijd tussen “ach, mag best even” en “nee, dat is niet goed voor me” draait in mijn hoofd door tot een ruzie waar ik al helemaal niks aan heb.

Heb ik stress ofzo?

Wat is er toch met me? Waarom ben ik zo rusteloos, ik heb toch geen reden om te stressen? Ik denk terug aan de tijd dat ik semi-overspannen op mijn werk vertelde hoe onrustig ik steeds sliep. “Heb je stress”? vroegen mijn collega’s aan mij. Nou, uhh, ik heb wel eens stress maarja, wie niet? dacht ik toen. Dat hoort toch bij het leven, haha. Achteraf gezien had ik toch wel wat meer stress dan normaal. Zou dat nu weer kunnen zijn? Maar hoezo dan? Wat bizar toch om zo weinig te begrijpen van mijn eigen lichaam. Alsof ik elke keer die puzzel opnieuw moet leggen om – achteraf gezien – de meest obvious conclusie te trekken.

Ik wil zo niet zijn, maar het is wel zo.

Ik zou zó graag die persoon zijn die lekker veerkrachtig is, nooit iets teveel gevraagd, ieders zorgen wegneemt, vrolijk is en ondertussen nog oprecht gelukkig is ook. Maarja aan dat plaatje kan ik even niet voldoen. Terwijl ik mijn emoties bedwing, scroll ik door mijn whatsapplijst en bedenk ik bij wie ik mijn hart wil uitstorten, maar niemand die ik hierover op vrijdagavond wil lastigvallen. Die zijn vast allemaal leuke dingen aan het doen. Ik voel me ineens zo alleen, en ik wéét dat ik net nog aan de telefoon hing met mensen die me echt wel willen helpen. Waarom maak ik het mezelf toch zo moeilijk…

Ach, ik weet wel dat het gewoon mijn dag niet is. Pas wanneer ik me er eindelijk bij neer leg, word ik rustiger. Waarschijnlijk snap ik morgen niet meer waar ik me vandaag druk om maakte. Alsof deze stemming niet gewoon weer voorbij kan gaan. Morgen weer een nieuwe dag. Dan stap ik met mijn andere been het bed uit. 🙂

Kan je goed bluffen, dan kan je goed carrière maken.

Kan je goed bluffen, dan kan je goed carrière maken.

Mijn hele schoolcarrière ben ik fluitend doorgegaan. Onderuit gezakt in de les, maar 8en op mijn rapport. Maar in mijn carrière merk ik dat het anders gaat. In een vergadering zitten zonder notitieblokje en goede klantbeoordelingen krijgen kost me nu ineens de kop. Het gaat niet meer om wat ik kan, maar hoe ik overkom. Als je kennis niks betekent voor je carrière, kunnen we beter lesgeven in bluffen. Dat is een betere voorspeller voor carrière maken dan schoolprestaties.

Ik weigerde naar school te gaan als ik die stomme makkelijke taakjes weer moest doen

Mijn gehele schoolcarrière ging ik fietsend door. Vanaf groep 3 was ik al een ‘bolleboos’ en vond ik het leren lezen en schrijven geweldig. Ik leerde snel; sneller dan gemiddeld en raakte verveeld. Ik zat in een gemengde klas van groep 3 en 4 en vond ik dat ik de taakjes van groep 4 ook wel aankon.Toen het schooljaar om was en ik naar groep 4 zou moeten gaan, vond ik dat ik beter naar groep 5 kon. Ik had tenslotte alles al geleerd. Als ik mijn moeder mag geloven, weigerde ik naar school te gaan als ik die stomme taakjes weer moest gaan doen. En zo sloeg ik een groep over.

Onderuit gezakt achterin de collegezaal pikte ik altijd meer dan genoeg op

Van de basisschool kreeg ik HAVO/VWO advies mee en ik slaagde wederom met een redelijk gemak in het behalen van mijn VWO diploma. Ik besloot psychologie te gaan studeren aan de universiteit. Ik begon (zoals meer studenten) altijd op het laatste moment met leren. Ik heb vakken gehaald zonder het boek ook maar open te hebben geslagen. Door (vaak achterin de zaal met wat online poker op mijn laptop) te luisteren naar de hoorcolleges, een oprechte interesse in de materie en goede leerstrategieën kon ik tijdens mijn studietijd vooral genieten van relaxen, sporten, wat werken en uitgaan.

Die twee vingers in mijn neus moest ik er maar uit halen

Eenmaal afgestudeerd had ik alle vertrouwen dat ik een leuke baan zou beginnen, eveneens met twee vingers in mijn neus carrière te kunnen gaan maken en te kunnen doorgroeien naar een baan die me wel zou uitdagen. Ik had in mijn schoolcarrière best wat zelfvertrouwen opgebouwd. Helaas was het zo rooskleurig niet. Het was sowieso moeilijk om aan een baan te komen in mijn vakgebied, dus die twee vingers in mijn neus moest ik er maar uithalen. Eenmaal aan het werk, was het flink aanpoten en de uitdaging die ik hoopte te vinden had niks te maken met inhoud. Niemand controleerde echt de inhoud van mijn werk, nu ging het vooral om hoe ik over kwam. Zoals ik met online poker in de collegezaal kon zitten, kon ik in een vergadering niet zonder opschrijfboekje. Waar ik dan zogenaamd dingen moest gaan noteren die ik heus wel kon onthouden.

Het gaat er niet meer om wat je kan, maar hoe je jezelf verkoopt

Alhoewel ik er prima in was geslaagd om als klein meisje een groep over te slaan, heb ik daarna niet veel moeite hoeven doen om mezelf te verkopen. Ik ben gewend om mezelf altijd naar een goeie positie te krijgen, gedurende de tijd. Eigenlijk niet eens alleen op school, waar ik altijd dealtjes kon sluiten met de leraar (“als ik nou laat zien dat ik mijn werk af heb, kan ik dan de les skippen?”), maar ook in bijvoorbeeld sport wist ik mijn weg wel te vinden naar een basispositie in het veld. Dat deed ik, door mezelf te bewijzen, door goed te oefenen. Maar nu moet ik me in een sollicitatiegesprek al bewijzen vóór ik begin. En hoe doe je dat? Alleen maar door het hebben van mooie praatjes. Blijk je daar nou net niet goed in te zijn, krijg je nooit de kans om mjzelf te bewijzen.

Helaas geldt óók als je aan het eenmaal werk bent, dat je praatjes het belangrijkste zijn. Je leidinggevende is te druk om te kunnen zien wat jij presteert. Kom je niet zelfverzekerd over, dan denken ze dat je het niet aankan. Kan je goed bluffen, dan kan je goed carrière maken. Zo simpel is het. Mooie praatjes zijn meer salaris, betere functies. Laten we daar anders wat lesjes aan besteden op school, dan heb je tenminste wat aan je opleiding in je werkleven.

5 dingen die ik me bedenk als ik een knoop wil doorhakken

Mocht je mijn openbaring van vorige week hebben gemist: ik ben echt lekker bezig met knopen doorhakken. En dat allemaal omdat ik er gewoon even toe gedwongen werd (lees het hier). Mocht je ook zo’n twijfelaar zijn, hou dan in ieder geval deze 5 dingen in je achterhoofd. Hak je eerste knoopje binnen 5 minuten door.

1. Een verkeerde beslissing is beter dan geen beslissing

Dit las ik in het boek van een militair, en die is bij mij enorm blijven hangen. Voor mensen die split-second beslissingen moeten maken, is dit dé regel. Geen beslissing is altijd de verkeerde beslissing! Je kunt beter je beslissing nemen op basis van de gegevens die je hebt, dan het aan het toeval over te laten.

2. Beslissingen nemen doe je toch al direct

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat je niet beter of slechtere keuzes maakt, wanneer je meer tijd krijgt om er ‘onbewust‘ mee bezig te zijn (http://journal.sjdm.org/14/14321/jdm14321.pdf). Waarschijnlijk hebben we onze keuze al gemaakt op het moment dat we de keuze kregen. Gedraag je dus gewoon naar je 1e voorkeur.

3. Te veel keuzes maken het moeilijker om te kiezen

Geef je jezelf de keuze om uit alle sporten in de wereld te kiezen, dan zul je hier veel meer moeite mee hebben, dan wanneer je kan kiezen uit een paar sporten. Geef jezelf dus een paar opties bij jou in de buurt en maak daar een keuze uit.

4. Onthoud: keuzes zijn niet voor altijd

Stel, je wil een nieuwe baan wil, maar je bent bang dat je niet altijd in deze functie of die branche wil blijven werken. Nou, geen probleem! Je kiest voor het komende jaar, en wat je daarna gaat doen kan altijd weer iets heel anders zijn.

5. Maak het gewoon niet moeilijker dan het is

Het probleem is dat jij veel te veel belang hecht aan iets wat echt niet zo belangrijk is. Je wil sporten om te bewegen, toch? Elke sport waarbij je beweegt, is dus een goede keuze. Je wil een nieuwe baan, toch? Elke baan is beter dan wat je nu hebt. Je wil reizen, toch? Elke reis is om van te genieten. Ga geen lijstjes maken met voor een nadelen en 10 informatiebijeenkomsten af. Gooi een pijl op die wereldkaart, en boek je vlucht. Tadá, de keuze is gemaakt.

 

Waar dit allemaal vandaan komt? Eigenlijk omdat mijn contract niet verlengd werd, en ik nu ineens álle vrijheid heb om te kiezen wat ik ga doen met mijn tijd. Best een lastige keuze, vond ik. Maar met deze 5 dingen in mijn achterhoofd, probeer ik gewoon alle goeie opties uit. Succes met het maken van jouw keuze!

Wil je meer hulp bij het maken van belangrijke keuzes? Vraag een gratis kennismakingsgesprek met me aan.

 

Ref: Lyengar, S. S., & Lepper, M. R. (2000). When choice is demotivating: Can one desire too much of a good thing. Journal of Personality and Social Psychology, 79, 995–1006.

Hoe ik deze week werd gedwongen om knopen door te hakken

Hoe ik deze week werd gedwongen om knopen door te hakken

Ik begon me echt aan mezelf te irriteren, omdat ik al maanden liep te verkondigen dat ‘ik eigenlijk meer wil gaan sporten‘, en ‘ik een andere baan ga zoeken‘… Terwijl ik nog steeds niet had gekozen welke sport ik dan ging doen of op welke baan ik dan moest solliciteren. Niet alleen dat, hoe meer van dit soort twijfels in mijn achterhoofd zaten, hoe moeilijker elke freaking beslissing werd. Ging ik uit lunchen, twijfelde ik een half uur over welk gerecht ik wilde. Gelukkig werd ik deze week gedwongen om keuzes te maken, vanuit geheel onverwachtse hoek.

Soms heb je even hulp nodig van buitenaf

Mevrouw twijfel, dat ben ik. Vroeger lachten mijn broers en zussen altijd wanneer ik moest kiezen wel ijsje ik wilde. En nu roep ik al jaren dat ik meer wil sporten. Het probleem is niet dat ik niet weet wat voor sport ik wil doen, ik heb zó veel ideëen dat het onmogelijk is om ze allemaal uit te voeren. Ik deelde mijn leed met een collega van me en vertelde dat ik eindelijk had besloten weer te gaan volleyballen, maar dat iemand het me ineens afraadde, en ik daarna alsnog niks had uitgevoerd. Hij zei: ‘Oké Tes, we gaan nu een volleybalclub zoeken voor je.‘ Ik lachte erom, maar hij was doodserieus en bleef staan tot ik me had aanmeld voor 2 opties. Wat een last viel er van mijn schouders. Hallelujah, dankjewel!

Van een onbelangrijke knoop naar steeds belangrijkere

Nadat ik me had aangemeld, high five-de ik mijn collega uit pure opluchting. Maar hij was nog niet klaar met me, en zei: ‘Maak nu maar een lijstje met 5 knopen die je nog meer wil doorhakken‘. Dat zette me aan het denken, en ik maakte een lijstje van nog wat keuzes die me dwars zaten. Ga ik nu solliciteren op een nieuwe baan? En op welke dan? Ga ik nog op reis? En wanneer dan? Waarheen? Door de energie die ik kreeg van mijn 1e doorgehakte knoop, begon ik meteen te zoeken op vakanties en gooide ik er mijn eerste 10 sollicitaties uit.

Mijn eerste ingeving is meestal toch mijn uiteindelijke beslissing

Het grappige is, meestal blijkt mijn beslissing na 5 minuten hetzelfde als die na 5 weken, of 5 maanden. Die tijd heb ik dus helemaal niet nodig om erover na te denken. Ik had genoeg redenen om er gewoon voor te gaan, ik heb zelfs een paar keer gedroomd dat ik weer met plezier aan het volleyballen was. Maar om een of andere reden had ik het idee dat anderen het met mij eens moesten zijn, ofzo. Zélf beslissingen maken is enger dan anderen de beslissing voor je laten maken. Maarja, als je het zelf niet hebt gekozen, dan is het dus niet jouw beslissing.

Heb je ook knopen door te hakken?

Mijn tip is: begin gewoon met 1 knoop, een simpel knoopje. Laat je niet afleiden door onbelangrijke dingen die je eerst moet weten of uitzoeken. Nee, zet die 1e stap, meld je aan, vraag informatie op, en je bent klaar! Vraag desnoods iemand om naast je te zitten terwijl je je jouw ding regelt. En ervaar eens hoe lekker dat voelt! Het zal je de moed geven om meer knopen door te hakken.

Meer lezen? 5 dingen om je te bedenken als je knopen wil doorhakken.

Vast contract of einde contract? Ik hoorde het deze week…

Vast contract of einde contract? Ik hoorde het deze week…

Mijn teamleider roept mij bij zich, en met enige spanning loop ik achter haar aan. Ze moet me óf een vast contract bieden, óf ik heb over 1,5 maand geen werk meer. Het duurde me al iets te lang dus ik ben maar vast begonnen met rondkijken, en ik merkte dat ik eigenlijk al wel enthousiast werd van de opties die ik zag. Als ik zie dat mijn teamleider een envelop meeneemt, denk ik ineens: zouden ze dan toch mijn contract verlengen?

Wat zit er in die envelop?

Dan geeft ze me het nieuws: mijn contract wordt niet verlengd. In de envelop zit de brief waarin ze dit aangeven. In plaats van teleurstelling voelde ik gek genoeg opluchting: mijn hele leven staat weer open. Tenminste, zo voelt het… Ik heb TIJD! En ik kan zelf beslissen wat ik er mee wil doen. Mijn gedachten schieten heen en weer: gewoon maar even van de WW gaan leven, reizen, een nieuwe baan vinden… En dan? Als ik ga reizen: waarheen? Als ik een nieuwe baan zoek: waarin? Zoveel mogelijkheden, zoveel kansen die ik kan pakken en ondanks dat het best wel even overweldigend is, voelt het ook héérlijk.

Gevangen in mijn werk

Ik hoop dat dit gevoel ooit weggaat, maar de meeste banen die ik tot nu toe heb gehad, voelden namelijk als een enorme beperking van mijn vrijheid. Misschien denk je ‘duhh’, maar volgens mij zijn er mensen die hier helemaal niet zo mee zitten. Wil ik op vakantie, dan kan ik dit beter een jaar van tevoren aangeven. Nou plan ik nóóit iets een jaar vooruit, zelfs een vakantie niet, dat weiger ik gewoon.  Tja, het Ugandese tempo hou ik graag een beetje vast. Wil ik zomaar een dagje vrij? Nee, er ligt te veel werk. Wil ik thuiswerken? Dat mag niet volgens beleid. Al deze dingen zorgen ervoor dat ik me enorm gevangen voel in werk, en dat mijn werk mijn leven voor mijn idee compleet overneemt. Zodra ik ontslag neem, of mijn werkgever besluit mijn contract niet te verlengen, voel ik weer waar ik zo naar verlangd heb: VRIJHEID.

Wat doe je als alle opties weer open staan?

Nu alles kan, moet ik gaan beslissen wat ik wil. En wat is dat toch steeds weer een moeilijke keuze. Eigenlijk weet ik en iedereen die mij een béétje kent, dat het mijn droom is om weer naar een tropisch oord te vertrekken. Hoeft geen wereldreis te zijn, ik hoef niet meerdere landen te zien, maar ik zou graag even een paar weken chillen op een eilandje met een kokosnoot in mijn hand. Ik zou graag mijn online business uitbreiden zodat ik altijd kan vertrekken waar ik heen wil, en vanaf overal ter wereld kan werken. Dat is voor mij vrijheid. Niet gebonden zijn aan plaats, niet gebonden zijn aan tijd.

Totale vrijheid betekent ook geen zekerheid…

Zou ik het aandurven om geen baan te zoeken en gewoon een paar maanden te genieten van mijn vrijheid? Eerlijk gezegd: ik denk het niet. Voor reizen heb ik helaas nog altijd geld nodig. Dus, tenzij ik een geldschieter vind, de lotto win of m’n business gaat knallen, zal ik voorlopig netjes moeten blijven werken. Van de WW leven geeft me tijd, maar niet veel geld. Is dat dan wel vrijheid? Geld geeft mij de mogelijkheid om te kunnen vertrekken, maar als ik een contract teken, heb ik weer maar maximaal 25 dagen vrij in een jaar. En ik heb mezelf een vakantie op dat eiland beloofd! Ik wil daar écht niet meer lang op wachten! Gelukkig heb ik nog een klein maandje de tijd om door te twijfelen.

Wat ik over een paar maanden doe en waar? De tijd zal het me leren. Wat zou jij doen?

Werkplezier: Hoe Beyonce mij leerde dat werk leuk is

Werkplezier: Hoe Beyonce mij leerde dat werk leuk is

Beyonce is mijn held. Ik ben een verschrikkelijke fan. Ik was heel lang in ontkenning – want: keeping my cool – dus ik ben dit jaar pas voor het eerst naar een concert geweest. Maar eigenlijk ken ik al haar liedjes, heb ik al haar mini docu’s gezien op YouTube en – sorry Beyonce – soms kijk ik zelfs de vreselijke roddel-YouTube filmpjes over je. Dat heb je niet verdiend, want je hebt me veel geleerd. Zo heb je mij verteld dat ik geen toestemming nodig heb, ben je niet bang om je uit te spreken over omstreden onderwerpen, en: je leerde mij dat werken leuk kan zijn. En dat al deze dingen aan elkaar verbonden kunnen zijn.

Flawless vs Flaws and all

Omdat we allemaal graag alleen de mooiste kant van onszelf willen laten zien, vind ik het echt cool dat Beyonce verschillende kanten van zichzelf laat zien. Op social media is het nogal makkelijk om een jezelf neer te zetten op een manier die niet helemaal realistisch is. En ja, dit doet zij soms ook: haar ‘coole’, zelfverzekerde en krachtige ‘sasha fierce’ kant maakt dat ik net zo fabulous wil zijn als zij, al haar dansjes wil leren en met mijn haar wil gooien. Maar daarachter schuilt een kwetsbare, eerlijke, bescheiden Beyonce, een vrouw met verdriet en verlies.  Iemand die de levenslessen die zij heeft geleerd, wil doorgeven via haar muziek en interviews. Door deze kant te laten zien, voelt het haast alsof ik haar vriendin ben.

She’s a rebel

In haar muziek, concerten en via haar enorme grote groep aan fans, probeert zij namelijk issues aan de kaak te stellen die zeer politiek getint zijn. Risky, I like it! Zo lieten Bey en Jay in het On The Run concert duidelijk zien dat gelijkheid nog altijd een droom is. Beyonce vraagt letterlijk:  “Ladies, have we had enough? “ En Jay rapt: “rich nigga, poor nigga, real nigga, foul nigga. – Still a nigga”. Heavy. Maar de belangrijkste boodschap van het concert is die van liefde: van het kunnen overkomen van bergen verdriet en echt weer samenkomen. Zo sterk: “This is real life”.

“I got a job babe”

En het mooiste is dat zij dit allemaal kan doen dankzij haar werk. Dat zij de miljoenen fans gebruikt om de wereld een beetje beter te maken. Zo verandert zij vaak expliciet, maar soms ook impliciet mijn idee van ‘baas’ zijn en van werk. En ze vertelt ook over de balans tussen werk en privé. Wat mij enorm aansprak in een van haar docu’s was het moment dat zij was bevallen van haar eerste kindje en vertelt dat ze weer voor het eerst aan het werk ging. Ze was een choreografie aan het repeteren en tijdens deze repetitie zong ze “I got work to do, I got a job babe”. Ze zong dit met zo’n grijns op haar gezicht en zo veel trots… Dat ik begon te denken… Oh,  ‘werk’, dat kan echt leuk zijn! Dat wil ik ook! Dat kwam echt op een moment dat ik mij dit weer even moest beseffen.

Meer inspiratie graag!

Hoe fijn is het om niet alleen geïnspireerd te worden door mooie outfits, een dodelijke conditie en een prachtig lichaam en dan te denken: dat wil ik ook. Maar om ook geïnspireerd te worden door haar successen, haar dromen en ambities. En óók haar tegenslagen, falen en verdriet. Want als zij één boodschap op mij heeft overgebracht, dan is het wel: If life serves you lemons: make lemonade – And then sell it! 😉

Nieuwsgierig naar het fragment? Check hem hier!

Wil jij ook inspiratie opdoen? Kom dan langs in ons Goalscafe.

Meer lezen? Check hier al mijn blogs.

Pleasen: Waarom alles maar begrijpen je niet verder brengt. Snap je?

Pleasen: Waarom alles maar begrijpen je niet verder brengt. Snap je?

Ik moet ervoor waken. Ook al heb ik het eerder geleerd, er komt altijd een moment waarop ik mezelf opnieuw tegenkom. Mijn grootste uitdaging? Stoppen met alles van iedereen begrijpen. Stoppen met voor anderen nadenken en gewoon voor mijzelf denken. Stilstaan bij wat ik zelf nodig heb, in plaats van de ander.

Ik begrijp alles

Ik begrijp dat psychische problemen kunnen zorgen voor vreselijk gedrag. Geweld, verkrachting, manipulatie, verwaarlozing… En ik kan mij ook voorstellen dat sommigen dit gedrag jarenlang van iemand blijven pikken. Want net als zij, kan mijn begrip ook een valkuil zijn. Als mensen mij meerdere keren achter elkaar teleurstellen, ben ik soms nog steeds bezig met ‘hoe slecht het wel niet met diegene moet gaan, om zo tegen mij te doen‘. Met dit trucje vind ik het heel gemakkelijk om mensen niet te veroordelen of te vergeven. Ik verplaats mij eerst in de ander en vergeet stil te staan bij wat ík vind.

Dit heb ik gemerkt ik in alle soorten relaties: in liefde, vriendschappen, familie en op werk

Ja, het is waar dat een vriendin zich misschien al een tijdje niet goed voelde en dat ze daarom mij in de steek liet. Dat ze met zichzelf in de knoop zat en daarom onbereikbaar was. Ook al zat ik een crisis en had ik haar nodig. Het is waar dat zij aan het struggelen was en mij daarom steeds afzegde.

Het klopt ook dat hij steeds sneller geïrriteerd werd omdat hij die periode depri was. Ik begrijp dat hij er niks aan kon doen dat ie niet vrolijk was en mijn stemming beïnvloedde. Ik weet dat het niet mijn schuld was en ook niet die van hem.

Ja, het is ook waar dat een leidinggevende weinig oog had voor mij, omdat ze omkwam in haar eigen werk. Dat ze daarom steeds niet door had dat het niet goed ging zo, ook al gaf ik dat meerdere keren aan. Of misschien snapte ze het wel, maar had ze niet de energie om er wat mee te doen.

Ja, ik begrijp dat die jongen agressief werd omdat hij zoveel stress aan zijn hoofd had. Omdat hij een hoop traumatische gebeurtenissen heeft meegemaakt en dat er ook van hem misbruik is gemaakt. Dat het allemaal meespeelt in wat hij deed tegen de ander.

Maar ondertussen heeft niemand er wat aan

Ik begrijp het allemaal, en dit begrip werkt mij soms tegen. Want doordat ik dit zo goed kan begrijpen, denk ik soms dat ik daardoor altijd maar ter beschikking moet staan. Om ze te ‘redden’. Maar ik los hun problemen er helemaal niet mee op, want zij lossen hun problemen pas op als ze dat zelf willen. Ik ben ondertussen teleurgesteld en gefrustreerd. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik meer pik dan dat ik eigenlijk zou willen. En ik heb daar helemaal geen zin in.

Zij zijn niet verantwoordelijk voor mijn grenzen

Uiteindelijk ben ik degene die mijn grenzen moet stellen, dat is niet de verantwoordelijkheid van een ander. Ik kan namelijk besluiten om gewoon lekker te doen waar ik zelf zin in heb. En als ik daar echt even bij stil sta, dan weet ik het al. Dat ik die vriendin over een tijdje weer zie, dat ik me wil omringen met mensen die mij goed laten voelen, of soms juist even lekker alleen wil zijn.

Wat jij ook kiest voor jezelf, ik kies voor mij.

Alhoewel ik het graag zou willen, kan ik problemen van de ander niet oplossen. Zij hebben de leiding over hun leven, en ik die over mijn leven. Ik ben weer even tegen de lamp gelopen, maar ik weet al wat ik moet doen. Ik moet weer even wennen aan het schuldgevoel dat ermee gepaard gaat, maar eigenlijk is het een verschrikkelijk fijne taak: Doen waar ik zin in heb.

Wil jij ook zo graag anderen helpen?

5 tips om iemand uit een dal te helpen

In het Goalscafe kom je tot nieuwe inzichten. Wil jij hier meer over weten? Lees hier meer.