fbpx

Mijn hele schoolcarrière ben ik fluitend doorgegaan. Onderuit gezakt in de les, maar 8en op mijn rapport. Maar in mijn carrière merk ik dat het anders gaat. In een vergadering zitten zonder notitieblokje en goede klantbeoordelingen krijgen kost me nu ineens de kop. Het gaat niet meer om wat ik kan, maar hoe ik overkom. Als je kennis niks betekent voor je carrière, kunnen we beter lesgeven in bluffen. Dat is een betere voorspeller voor carrière maken dan schoolprestaties.

Ik weigerde naar school te gaan als ik die stomme makkelijke taakjes weer moest doen

Mijn gehele schoolcarrière ging ik fietsend door. Vanaf groep 3 was ik al een ‘bolleboos’ en vond ik het leren lezen en schrijven geweldig. Ik leerde snel; sneller dan gemiddeld en raakte verveeld. Ik zat in een gemengde klas van groep 3 en 4 en vond ik dat ik de taakjes van groep 4 ook wel aankon.Toen het schooljaar om was en ik naar groep 4 zou moeten gaan, vond ik dat ik beter naar groep 5 kon. Ik had tenslotte alles al geleerd. Als ik mijn moeder mag geloven, weigerde ik naar school te gaan als ik die stomme taakjes weer moest gaan doen. En zo sloeg ik een groep over.

Onderuit gezakt achterin de collegezaal pikte ik altijd meer dan genoeg op

Van de basisschool kreeg ik HAVO/VWO advies mee en ik slaagde wederom met een redelijk gemak in het behalen van mijn VWO diploma. Ik besloot psychologie te gaan studeren aan de universiteit. Ik begon (zoals meer studenten) altijd op het laatste moment met leren. Ik heb vakken gehaald zonder het boek ook maar open te hebben geslagen. Door (vaak achterin de zaal met wat online poker op mijn laptop) te luisteren naar de hoorcolleges, een oprechte interesse in de materie en goede leerstrategieën kon ik tijdens mijn studietijd vooral genieten van relaxen, sporten, wat werken en uitgaan.

Die twee vingers in mijn neus moest ik er maar uit halen

Eenmaal afgestudeerd had ik alle vertrouwen dat ik een leuke baan zou beginnen, eveneens met twee vingers in mijn neus carrière te kunnen gaan maken en te kunnen doorgroeien naar een baan die me wel zou uitdagen. Ik had in mijn schoolcarrière best wat zelfvertrouwen opgebouwd. Helaas was het zo rooskleurig niet. Het was sowieso moeilijk om aan een baan te komen in mijn vakgebied, dus die twee vingers in mijn neus moest ik er maar uithalen. Eenmaal aan het werk, was het flink aanpoten en de uitdaging die ik hoopte te vinden had niks te maken met inhoud. Niemand controleerde echt de inhoud van mijn werk, nu ging het vooral om hoe ik over kwam. Zoals ik met online poker in de collegezaal kon zitten, kon ik in een vergadering niet zonder opschrijfboekje. Waar ik dan zogenaamd dingen moest gaan noteren die ik heus wel kon onthouden.

Het gaat er niet meer om wat je kan, maar hoe je jezelf verkoopt

Alhoewel ik er prima in was geslaagd om als klein meisje een groep over te slaan, heb ik daarna niet veel moeite hoeven doen om mezelf te verkopen. Ik ben gewend om mezelf altijd naar een goeie positie te krijgen, gedurende de tijd. Eigenlijk niet eens alleen op school, waar ik altijd dealtjes kon sluiten met de leraar (“als ik nou laat zien dat ik mijn werk af heb, kan ik dan de les skippen?”), maar ook in bijvoorbeeld sport wist ik mijn weg wel te vinden naar een basispositie in het veld. Dat deed ik, door mezelf te bewijzen, door goed te oefenen. Maar nu moet ik me in een sollicitatiegesprek al bewijzen vóór ik begin. En hoe doe je dat? Alleen maar door het hebben van mooie praatjes. Blijk je daar nou net niet goed in te zijn, krijg je nooit de kans om mjzelf te bewijzen.

Helaas geldt óók als je aan het eenmaal werk bent, dat je praatjes het belangrijkste zijn. Je leidinggevende is te druk om te kunnen zien wat jij presteert. Kom je niet zelfverzekerd over, dan denken ze dat je het niet aankan. Kan je goed bluffen, dan kan je goed carrière maken. Zo simpel is het. Mooie praatjes zijn meer salaris, betere functies. Laten we daar anders wat lesjes aan besteden op school, dan heb je tenminste wat aan je opleiding in je werkleven.