5 dingen die ik me bedenk als ik een knoop wil doorhakken

Mocht je mijn openbaring van vorige week hebben gemist: ik ben echt lekker bezig met knopen doorhakken. En dat allemaal omdat ik er gewoon even toe gedwongen werd (lees het hier). Mocht je ook zo’n twijfelaar zijn, hou dan in ieder geval deze 5 dingen in je achterhoofd. Hak je eerste knoopje binnen 5 minuten door.

1. Een verkeerde beslissing is beter dan geen beslissing

Dit las ik in het boek van een militair, en die is bij mij enorm blijven hangen. Voor mensen die split-second beslissingen moeten maken, is dit dé regel. Geen beslissing is altijd de verkeerde beslissing! Je kunt beter je beslissing nemen op basis van de gegevens die je hebt, dan het aan het toeval over te laten.

2. Beslissingen nemen doe je toch al direct

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat je niet beter of slechtere keuzes maakt, wanneer je meer tijd krijgt om er ‘onbewust‘ mee bezig te zijn (http://journal.sjdm.org/14/14321/jdm14321.pdf). Waarschijnlijk hebben we onze keuze al gemaakt op het moment dat we de keuze kregen. Gedraag je dus gewoon naar je 1e voorkeur.

3. Te veel keuzes maken het moeilijker om te kiezen

Geef je jezelf de keuze om uit alle sporten in de wereld te kiezen, dan zul je hier veel meer moeite mee hebben, dan wanneer je kan kiezen uit een paar sporten. Geef jezelf dus een paar opties bij jou in de buurt en maak daar een keuze uit.

4. Onthoud: keuzes zijn niet voor altijd

Stel, je wil een nieuwe baan wil, maar je bent bang dat je niet altijd in deze functie of die branche wil blijven werken. Nou, geen probleem! Je kiest voor het komende jaar, en wat je daarna gaat doen kan altijd weer iets heel anders zijn.

5. Maak het gewoon niet moeilijker dan het is

Het probleem is dat jij veel te veel belang hecht aan iets wat echt niet zo belangrijk is. Je wil sporten om te bewegen, toch? Elke sport waarbij je beweegt, is dus een goede keuze. Je wil een nieuwe baan, toch? Elke baan is beter dan wat je nu hebt. Je wil reizen, toch? Elke reis is om van te genieten. Ga geen lijstjes maken met voor een nadelen en 10 informatiebijeenkomsten af. Gooi een pijl op die wereldkaart, en boek je vlucht. Tadá, de keuze is gemaakt.

 

Waar dit allemaal vandaan komt? Eigenlijk omdat mijn contract niet verlengd werd, en ik nu ineens álle vrijheid heb om te kiezen wat ik ga doen met mijn tijd. Best een lastige keuze, vond ik. Maar met deze 5 dingen in mijn achterhoofd, probeer ik gewoon alle goeie opties uit. Succes met het maken van jouw keuze!

Wil je meer hulp bij het maken van belangrijke keuzes? Vraag een gratis kennismakingsgesprek met me aan.

 

Ref: Lyengar, S. S., & Lepper, M. R. (2000). When choice is demotivating: Can one desire too much of a good thing. Journal of Personality and Social Psychology, 79, 995–1006.

Hoe ik deze week werd gedwongen om knopen door te hakken

knopen doorhakken

Ik begon me echt aan mezelf te irriteren, omdat ik al maanden liep te verkondigen dat ‘ik eigenlijk meer wil gaan sporten‘, en ‘ik een andere baan ga zoeken‘… Terwijl ik nog steeds niet had gekozen welke sport ik dan ging doen of op welke baan ik dan moest solliciteren. Niet alleen dat, hoe meer van dit soort twijfels in mijn achterhoofd zaten, hoe moeilijker elke freaking beslissing werd. Ging ik uit lunchen, twijfelde ik een half uur over welk gerecht ik wilde. Gelukkig werd ik deze week gedwongen om keuzes te maken, vanuit geheel onverwachtse hoek.

Soms heb je even hulp nodig van buitenaf

Mevrouw twijfel, dat ben ik. Vroeger lachten mijn broers en zussen altijd wanneer ik moest kiezen wel ijsje ik wilde. En nu roep ik al jaren dat ik meer wil sporten. Het probleem is niet dat ik niet weet wat voor sport ik wil doen, ik heb zó veel ideëen dat het onmogelijk is om ze allemaal uit te voeren. Ik deelde mijn leed met een collega van me en vertelde dat ik eindelijk had besloten weer te gaan volleyballen, maar dat iemand het me ineens afraadde, en ik daarna alsnog niks had uitgevoerd. Hij zei: ‘Oké Tes, we gaan nu een volleybalclub zoeken voor je.‘ Ik lachte erom, maar hij was doodserieus en bleef staan tot ik me had aanmeld voor 2 opties. Wat een last viel er van mijn schouders. Hallelujah, dankjewel!

Van een onbelangrijke knoop naar steeds belangrijkere

Nadat ik me had aangemeld, high five-de ik mijn collega uit pure opluchting. Maar hij was nog niet klaar met me, en zei: ‘Maak nu maar een lijstje met 5 knopen die je nog meer wil doorhakken‘. Dat zette me aan het denken, en ik maakte een lijstje van nog wat keuzes die me dwars zaten. Ga ik nu solliciteren op een nieuwe baan? En op welke dan? Ga ik nog op reis? En wanneer dan? Waarheen? Door de energie die ik kreeg van mijn 1e doorgehakte knoop, begon ik meteen te zoeken op vakanties en gooide ik er mijn eerste 10 sollicitaties uit.

Mijn eerste ingeving is meestal toch mijn uiteindelijke beslissing

Het grappige is, meestal blijkt mijn beslissing na 5 minuten hetzelfde als die na 5 weken, of 5 maanden. Die tijd heb ik dus helemaal niet nodig om erover na te denken. Ik had genoeg redenen om er gewoon voor te gaan, ik heb zelfs een paar keer gedroomd dat ik weer met plezier aan het volleyballen was. Maar om een of andere reden had ik het idee dat anderen het met mij eens moesten zijn, ofzo. Zélf beslissingen maken is enger dan anderen de beslissing voor je laten maken. Maarja, als je het zelf niet hebt gekozen, dan is het dus niet jouw beslissing.

Heb je ook knopen door te hakken?

Mijn tip is: begin gewoon met 1 knoop, een simpel knoopje. Laat je niet afleiden door onbelangrijke dingen die je eerst moet weten of uitzoeken. Nee, zet die 1e stap, meld je aan, vraag informatie op, en je bent klaar! Vraag desnoods iemand om naast je te zitten terwijl je je jouw ding regelt. En ervaar eens hoe lekker dat voelt! Het zal je de moed geven om meer knopen door te hakken.

Meer lezen? 5 dingen om je te bedenken als je knopen wil doorhakken.

Vast contract of einde contract? Ik hoorde het deze week…

einde contract

Mijn teamleider roept mij bij zich, en met enige spanning loop ik achter haar aan. Ze moet me óf een vast contract bieden, óf ik heb over 1,5 maand geen werk meer. Het duurde me al iets te lang dus ik ben maar vast begonnen met rondkijken, en ik merkte dat ik eigenlijk al wel enthousiast werd van de opties die ik zag. Als ik zie dat mijn teamleider een envelop meeneemt, denk ik ineens: zouden ze dan toch mijn contract verlengen?

Wat zit er in die envelop?

Dan geeft ze me het nieuws: mijn contract wordt niet verlengd. In de envelop zit de brief waarin ze dit aangeven. In plaats van teleurstelling voelde ik gek genoeg opluchting: mijn hele leven staat weer open. Tenminste, zo voelt het… Ik heb TIJD! En ik kan zelf beslissen wat ik er mee wil doen. Mijn gedachten schieten heen en weer: gewoon maar even van de WW gaan leven, reizen, een nieuwe baan vinden… En dan? Als ik ga reizen: waarheen? Als ik een nieuwe baan zoek: waarin? Zoveel mogelijkheden, zoveel kansen die ik kan pakken en ondanks dat het best wel even overweldigend is, voelt het ook héérlijk.

Gevangen in mijn werk

Ik hoop dat dit gevoel ooit weggaat, maar de meeste banen die ik tot nu toe heb gehad, voelden namelijk als een enorme beperking van mijn vrijheid. Misschien denk je ‘duhh’, maar volgens mij zijn er mensen die hier helemaal niet zo mee zitten. Wil ik op vakantie, dan kan ik dit beter een jaar van tevoren aangeven. Nou plan ik nóóit iets een jaar vooruit, zelfs een vakantie niet, dat weiger ik gewoon.  Tja, het Ugandese tempo hou ik graag een beetje vast. Wil ik zomaar een dagje vrij? Nee, er ligt te veel werk. Wil ik thuiswerken? Dat mag niet volgens beleid. Al deze dingen zorgen ervoor dat ik me enorm gevangen voel in werk, en dat mijn werk mijn leven voor mijn idee compleet overneemt. Zodra ik ontslag neem, of mijn werkgever besluit mijn contract niet te verlengen, voel ik weer waar ik zo naar verlangd heb: VRIJHEID.

Wat doe je als alle opties weer open staan?

Nu alles kan, moet ik gaan beslissen wat ik wil. En wat is dat toch steeds weer een moeilijke keuze. Eigenlijk weet ik en iedereen die mij een béétje kent, dat het mijn droom is om weer naar een tropisch oord te vertrekken. Hoeft geen wereldreis te zijn, ik hoef niet meerdere landen te zien, maar ik zou graag even een paar weken chillen op een eilandje met een kokosnoot in mijn hand. Ik zou graag mijn online business uitbreiden zodat ik altijd kan vertrekken waar ik heen wil, en vanaf overal ter wereld kan werken. Dat is voor mij vrijheid. Niet gebonden zijn aan plaats, niet gebonden zijn aan tijd.

Totale vrijheid betekent ook geen zekerheid…

Zou ik het aandurven om geen baan te zoeken en gewoon een paar maanden te genieten van mijn vrijheid? Eerlijk gezegd: ik denk het niet. Voor reizen heb ik helaas nog altijd geld nodig. Dus, tenzij ik een geldschieter vind, de lotto win of m’n business gaat knallen, zal ik voorlopig netjes moeten blijven werken. Van de WW leven geeft me tijd, maar niet veel geld. Is dat dan wel vrijheid? Geld geeft mij de mogelijkheid om te kunnen vertrekken, maar als ik een contract teken, heb ik weer maar maximaal 25 dagen vrij in een jaar. En ik heb mezelf een vakantie op dat eiland beloofd! Ik wil daar écht niet meer lang op wachten! Gelukkig heb ik nog een klein maandje de tijd om door te twijfelen.

Wat ik over een paar maanden doe en waar? De tijd zal het me leren. Wat zou jij doen?

Sharing Stories: Een verwarrend functioneringsgesprek

sharing stories functioneringsgseprek

Sharing Stories is bedoeld om elkaar een hart onder de riem te steken. We maken allemaal dingen mee die ons wat kunnen leren. Mooie dingen, en vervelende dingen. Uiteindelijk willen we allemaal gelukkig en succesvol zijn. We kunnen elkaar adviseren, of gewoonweg steunen. Hier is het eerste verhaal: Een verwarrend functioneringsgesprek. Wat zou jij doen? Laat het ons weten.

Haar eerste baan!

Ze was al een tijdje aan het solliciteren maar steeds kreeg ze een afwijzing terug. Te weinig ervaring, overgekwalificeerd, of gewoon geen reactie at all. Toen ze het telefoontje kreeg dat ze mocht beginnen, maakte haar hart een sprongetje. Direct belde ze haar ouders en haar vrienden op om het goede nieuws te delen en ze kon niet wachten om de veelbelovende professionele wereld in te stappen.

Kennis bijspijkeren na werktijd

Ze begint haar eerste dag vol spanning en opwinding. Gelukkig kan ze eerst even rustig meekijken met collega’s en zo wennen aan alle nieuwe informatie. Al snel gaat ze zelf aan de slag, klaar om zichzelf te bewijzen. Ergens heeft ze nog wel idee dat ze te weinig kennis heeft, dus om dit te compenseren werkt ze overuren en doet ze thuis nog wat extra research. Zo kan ze zo snel mogelijk bijleren.

Ze werkt zelfs in haar slaap

Eerst maar eens goed worden in de deze baan. Beter dan de rest! Onmisbaar worden.’s Nachts droomt ze constant dat ze aan het werk is. Gespannen, met een grote tijdsdruk, zaken die allemaal maar op het nippertje goedkomen… Het komt allemaal in haar dromen voorbij. Om vervolgens uitgeput wakker te worden. Maar ze beseft dat het er allemaal bij hoort, nieuwe indrukken verwerken.

Ze richt zich op kwaliteit i.p.v. kwantiteit

Haar hoeveelheid werkzaamheden gaan haar steeds wat beter af, dus ze kan zich nu eindelijk wat meer gaan focussen op het verbeteren van de kwaliteit van het contact met haar klanten. Dat vindt ze zelf veel leuker, maar ook veel belangrijker om een goede dienst te leveren aan haar klanten. Haar streberigheid houdt haar scherp, maar zodra ze thuiskomt ploft ze uitgeput op de bank. Zelfs in het weekend heeft ze nergens meer zin in.

Oei, het eerste functioneringsgesprek

De eerste maanden strijken voorbij, en ze voelt zich steeds zekerder over haar werk. Haar klanten geven aan erg tevreden te zijn: tof! Op het moment dat ze hoort dat haar functioneringsgesprek wordt ingepland, vindt ze het spannend, maar ze weet ook dat ze trots kan zijn. Ze heeft zich uit de naad gewerkt! En ze werkt uiteindelijk voor haar klanten, die tevreden zijn, dus het kan haast niet verkeerd zijn.

Wil je het wel?

Haar leidinggevende heeft voor het functioneringsgesprek netjes een formuliertje ingevuld met opbouwende kritiek en doelstellingen. Hij vergeet misschien even hoe je feedback geeft, en begint meteen met zijn kritiek: “ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar ik weet niet hoe graag je er voor wil gaan“. Stomverbaasd probeert ze haar tranen terug te dringen. “Wat?!“, denkt ze. Het lood valt in haar schoenen.

Ze wijst hem op al haar overuren en tevreden klanten

Terwijl ze de kritiek probeert te verwerken en nadenkt hoe ze hier op een volwassen manier op reageert, slaat de vermoeidheid toe. Maar ook de vechtlust. “Ik wil mezelf heel graag bewijzen, kun je aangeven waardoor je dat idee krijgt?“ vraagt ze. Maar hij blijft aangeven “Ik snap dat het lastig is voor je, maar het is gewoon een gevoel dat ik krijg“. Lekker is dat. Vastbesloten om het hier niet bij te laten zitten, probeert ze toch een concreet voorbeeld te krijgen. “Maar dat gevoel baseer je toch ergens op?“ Tevergeefs. Ze wijst hem erop dat ze overuren werkt, tussendoor nooit kritiek heeft gekregen, haar klanten tevreden zijn. “Ik wil heel graag begrijpen waar dit vandaan komt, zodat ik er wat aan kan doen”. Hij geeft aan: “Ik zie inderdaad dat je overuren werkt, je moet wel echt efficiënter worden in je werk“.

Een verwarrend functioneringsgesprek? Zeker. Wat zou jij doen?

Heb je ook een verhaal om te delen? Vind me op fb of  linkedin en stuur me een privé bericht, of mail maar info@milley.nl.

Bekijk alle blogs.

Vrouwen zijn niet altijd slachtoffer van seks

vrouwen zijn niet altijd slachtoffer van seks

Seks is voor veel vrouwen een moeilijk onderwerp om open te kunnen bespreken. Het wordt zeker niet altijd geaccepteerd om vrij te zijn en te doen waar je zelf zin in hebt. En daar ook nog trots op te zijn. Velen vinden het dan ook moeilijk hoe ze ermee om moeten gaan als iemand dat wel is. Sommige mensen hebben de neiging om de ander (of zichzelf) dan als slachtoffer te zien.

Vrouwen worden in de slachtofferrol geduwd

Ik heb gemerkt dat vrouwen vaak in de slachtofferrol worden gezet. Of laat ik het beter zeggen: ik merkte dat mensen dat bij mij deden. “Je bent geplayed”, of “hij heeft je misleid”, “je bent teleurgesteld”, ga zo maar door. De waarheid was dat ik gewoon deed wat ik wilde en helemaal niet bespeeld of bedrogen ben. Ik was helemaal niet verdrietig en ik was zeker geen slachtoffer.

Prostituees als slachtoffer van seks

Dit werd me echt schokkend duidelijk in een aflevering van het televisieprogramma “Trippers” in Kenia. Deze aflevering heb ik maanden geleden al gezien, maar nog steeds zit het in mijn hoofd. De aflevering ging over beachboys,  mannen in Mombasa die seks aanbieden tegen betaling, vaak aan oudere blanke vrouwen. Ook wel bekend als sekstoerisme. Nou wordt prostitutie vaak gezien als een laatste uitweg om geld te verdienen, en omdat sommige mensen worden gedwongen of gemanipuleerd om dit werk te doen, zijn het vaak prostituees die als slachtoffers gezien worden, niet hun klanten. Eens?

Vrouwelijke klanten van gigolo’s als slachtoffer van seks

Nu moet je opletten. Een beachboy werd geïnterviewd door Tim Hofman, BNN presentator. Hij vroeg aan deze man: “voel je je er niet schuldig over dat je deze vrouwen (klanten) misleidt?” (check het fragment om 7:30). Toen viel ik van mijn stokje. Pardon?! In de aflevering vertellen deze mannen dat zij drank en drugs moeten gebruiken om dit werk te kunnen doen. Dat ze een huilende vrouw en kinderen thuis hebben. Maar de vraag die hij stelt is: moeten zij zich schuldig voelen tegenover hun klant?

Let me get this straight

Dus als een vrouw geld ontvangt voor seks is ze slachtoffer en als ze geld betaalt voor seks ook? Is een vrouw die seks heeft dan altijd een slachtoffer?! Na-ah!!

Natuurlijk zijn sommige vrouwen slachtoffer

Mijn punt is niet dat vrouwen nooit slachtoffer kunnen zijn van seks. Er gebeuren nog altijd veel te veel afschuwelijke dingen. En dit gebeurt evengoed bij mannen als vrouwen. Mijn punt is: zie de situatie zoals hij is. Ga er niet vanuit dat iemand een slachtoffer is wanneer dit niet is. En ga er ook niet vanuit dat wanneer een man zoiets meemaakt, hij stiekem toch geen slachtoffer was. Puur omdat het niet voldoet aan het stereotype beeld dat jij hebt.

Stop met mij zien als slachtoffer als ik dit niet ben

Laat me lekker zelf bepalen of ik wel of geen slachtoffer ben! Als ik seks wil dan betekent dit niet dat stiekem iemand anders dit van mij wil. Nee, dan wil ik wil dit zelf. Eye opener: vrouwen zijn ook seksuele wezens – ongeacht hun relatiestatus. Stop met mij zien als slachtoffer.

Bekijk hier de aflevering van Trippers.

Meer lezen over het dubbele moraal in casual sex? Ik kwam dit super goede artikel tegen van Brainwash.

Ik schrijf graag over taboes. Heb jij nog ideeën voor een taboe-blog? Let me know! Ik schreef eerder dit artikel: Is stress een taboe?

Levenskeuzes maak je in het Goalscafe. Klik hier voor meer informatie over dit evenement.

Werkplezier: Hoe Beyonce mij leerde dat werk leuk is

beyonce

Beyonce is mijn held. Ik ben een verschrikkelijke fan. Ik was heel lang in ontkenning – want: keeping my cool – dus ik ben dit jaar pas voor het eerst naar een concert geweest. Maar eigenlijk ken ik al haar liedjes, heb ik al haar mini docu’s gezien op YouTube en – sorry Beyonce – soms kijk ik zelfs de vreselijke roddel-YouTube filmpjes over je. Dat heb je niet verdiend, want je hebt me veel geleerd. Zo heb je mij verteld dat ik geen toestemming nodig heb, ben je niet bang om je uit te spreken over omstreden onderwerpen, en: je leerde mij dat werken leuk kan zijn. En dat al deze dingen aan elkaar verbonden kunnen zijn.

Flawless vs Flaws and all

Omdat we allemaal graag alleen de mooiste kant van onszelf willen laten zien, vind ik het echt cool dat Beyonce verschillende kanten van zichzelf laat zien. Op social media is het nogal makkelijk om een jezelf neer te zetten op een manier die niet helemaal realistisch is. En ja, dit doet zij soms ook: haar ‘coole’, zelfverzekerde en krachtige ‘sasha fierce’ kant maakt dat ik net zo fabulous wil zijn als zij, al haar dansjes wil leren en met mijn haar wil gooien. Maar daarachter schuilt een kwetsbare, eerlijke, bescheiden Beyonce, een vrouw met verdriet en verlies.  Iemand die de levenslessen die zij heeft geleerd, wil doorgeven via haar muziek en interviews. Door deze kant te laten zien, voelt het haast alsof ik haar vriendin ben.

She’s a rebel

In haar muziek, concerten en via haar enorme grote groep aan fans, probeert zij namelijk issues aan de kaak te stellen die zeer politiek getint zijn. Risky, I like it! Zo lieten Bey en Jay in het On The Run concert duidelijk zien dat gelijkheid nog altijd een droom is. Beyonce vraagt letterlijk:  “Ladies, have we had enough? “ En Jay rapt: “rich nigga, poor nigga, real nigga, foul nigga. – Still a nigga”. Heavy. Maar de belangrijkste boodschap van het concert is die van liefde: van het kunnen overkomen van bergen verdriet en echt weer samenkomen. Zo sterk: “This is real life”.

“I got a job babe”

En het mooiste is dat zij dit allemaal kan doen dankzij haar werk. Dat zij de miljoenen fans gebruikt om de wereld een beetje beter te maken. Zo verandert zij vaak expliciet, maar soms ook impliciet mijn idee van ‘baas’ zijn en van werk. En ze vertelt ook over de balans tussen werk en privé. Wat mij enorm aansprak in een van haar docu’s was het moment dat zij was bevallen van haar eerste kindje en vertelt dat ze weer voor het eerst aan het werk ging. Ze was een choreografie aan het repeteren en tijdens deze repetitie zong ze “I got work to do, I got a job babe”. Ze zong dit met zo’n grijns op haar gezicht en zo veel trots… Dat ik begon te denken… Oh,  ‘werk’, dat kan echt leuk zijn! Dat wil ik ook! Dat kwam echt op een moment dat ik mij dit weer even moest beseffen.

Meer inspiratie graag!

Hoe fijn is het om niet alleen geïnspireerd te worden door mooie outfits, een dodelijke conditie en een prachtig lichaam en dan te denken: dat wil ik ook. Maar om ook geïnspireerd te worden door haar successen, haar dromen en ambities. En óók haar tegenslagen, falen en verdriet. Want als zij één boodschap op mij heeft overgebracht, dan is het wel: If life serves you lemons: make lemonade – And then sell it! 😉

Nieuwsgierig naar het fragment? Check hem hier!

Wil jij ook inspiratie opdoen? Kom dan langs in ons Goalscafe.

Meer lezen? Check hier al mijn blogs.

Pleasen: Waarom alles maar begrijpen je niet verder brengt. Snap je?

Ik moet ervoor waken. Ook al heb ik het eerder geleerd, er komt altijd een moment waarop ik mezelf opnieuw tegenkom. Mijn grootste uitdaging? Stoppen met alles van iedereen begrijpen. Stoppen met voor anderen nadenken en gewoon voor mijzelf denken. Stilstaan bij wat ik zelf nodig heb, in plaats van de ander.

Ik begrijp alles

Ik begrijp dat psychische problemen kunnen zorgen voor vreselijk gedrag. Geweld, verkrachting, manipulatie, verwaarlozing… En ik kan mij ook voorstellen dat sommigen dit gedrag jarenlang van iemand blijven pikken. Want net als zij, kan mijn begrip ook een valkuil zijn. Als mensen mij meerdere keren achter elkaar teleurstellen, ben ik soms nog steeds bezig met ‘hoe slecht het wel niet met diegene moet gaan, om zo tegen mij te doen‘. Met dit trucje vind ik het heel gemakkelijk om mensen niet te veroordelen of te vergeven. Ik verplaats mij eerst in de ander en vergeet stil te staan bij wat ík vind.

Dit heb ik gemerkt ik in alle soorten relaties: in liefde, vriendschappen, familie en op werk

Ja, het is waar dat een vriendin zich misschien al een tijdje niet goed voelde en dat ze daarom mij in de steek liet. Dat ze met zichzelf in de knoop zat en daarom onbereikbaar was. Ook al zat ik een crisis en had ik haar nodig. Het is waar dat zij aan het struggelen was en mij daarom steeds afzegde.

Het klopt ook dat hij steeds sneller geïrriteerd werd omdat hij die periode depri was. Ik begrijp dat hij er niks aan kon doen dat ie niet vrolijk was en mijn stemming beïnvloedde. Ik weet dat het niet mijn schuld was en ook niet die van hem.

Ja, het is ook waar dat een leidinggevende weinig oog had voor mij, omdat ze omkwam in haar eigen werk. Dat ze daarom steeds niet door had dat het niet goed ging zo, ook al gaf ik dat meerdere keren aan. Of misschien snapte ze het wel, maar had ze niet de energie om er wat mee te doen.

Ja, ik begrijp dat die jongen agressief werd omdat hij zoveel stress aan zijn hoofd had. Omdat hij een hoop traumatische gebeurtenissen heeft meegemaakt en dat er ook van hem misbruik is gemaakt. Dat het allemaal meespeelt in wat hij deed tegen de ander.

Maar ondertussen heeft niemand er wat aan

Ik begrijp het allemaal, en dit begrip werkt mij soms tegen. Want doordat ik dit zo goed kan begrijpen, denk ik soms dat ik daardoor altijd maar ter beschikking moet staan. Om ze te ‘redden’. Maar ik los hun problemen er helemaal niet mee op, want zij lossen hun problemen pas op als ze dat zelf willen. Ik ben ondertussen teleurgesteld en gefrustreerd. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik meer pik dan dat ik eigenlijk zou willen. En ik heb daar helemaal geen zin in.

Zij zijn niet verantwoordelijk voor mijn grenzen

Uiteindelijk ben ik degene die mijn grenzen moet stellen, dat is niet de verantwoordelijkheid van een ander. Ik kan namelijk besluiten om gewoon lekker te doen waar ik zelf zin in heb. En als ik daar echt even bij stil sta, dan weet ik het al. Dat ik die vriendin over een tijdje weer zie, dat ik me wil omringen met mensen die mij goed laten voelen, of soms juist even lekker alleen wil zijn.

Wat jij ook kiest voor jezelf, ik kies voor mij.

Alhoewel ik het graag zou willen, kan ik problemen van de ander niet oplossen. Zij hebben de leiding over hun leven, en ik die over mijn leven. Ik ben weer even tegen de lamp gelopen, maar ik weet al wat ik moet doen. Ik moet weer even wennen aan het schuldgevoel dat ermee gepaard gaat, maar eigenlijk is het een verschrikkelijk fijne taak: Doen waar ik zin in heb.

Wil jij ook zo graag anderen helpen?

5 tips om iemand uit een dal te helpen

In het Goalscafe kom je tot nieuwe inzichten. Wil jij hier meer over weten? Lees hier meer.

Taboe: Kunnen we open praten over stress en burnout?

Nadat ik mijn blog had geschreven over stress, merkte ik dat sommige mensen geschrokken reageerden, alsof ik iets raars had verteld. Niet alleen kreeg ik de vraag “of ik me nou zorgen moet maken”, maar ook mensen die mijn blog deelden kregen deze vraag. Waarschijnlijk vanuit de beste bedoelingen, maar hierdoor ging ik erover nadenken of het dan ongebruikelijk is om te spreken over stress of burn-out. Ook merkte ik dat sommigen mij alleen in een privé bericht of persoonlijk aangaven hoe erg ze mijn blog herkenden. Ik vraag mij daarom af: is stress taboe?

Open zijn over werkstress op Social Media is gevaarlijk

Dat mensen mij een privé berichtje sturen over werkdruk, in plaats van  openbaar, begrijp ik ergens wel. Als ik een blog schrijf over werkdruk, kies ik mijn woorden ook heel zorgvuldig uit. Ik wil niemand persoonlijk in een kwaad daglicht zetten. Straks gaat je werkgever nog denken dat je ontslag wil nemen als jij een keer aangeeft je de werkdruk daar hoog vindt. Of is dit niet goed voor de reputatie van het bedrijf. Daarom begrijp ik wel dat we op Social Media, en dan vooral op LinkedIn, voorzichtig zijn met het reageren op blogs die hierover gaan. Het kan bij je werkgever maar net verkeerd vallen.

Toch is er veel aandacht voor burn-out in het nieuws

Het is opzich geen geheim dat er een hoge werkdruk bestaat in vakgebieden zoals gezondheidszorg, onderwijs, horeca en accountancy. De cijfers liegen er niet om: ongeveer 1 op de 6 mensen heeft burn-out klachten, en voor mensen tussen de 25-35 jaar is dit zelfs 1 op 5. Op de radio, in de krant en op het nieuws komen er steeds vaker berichten over burn-out, werkdruk en stress. Ook op Social Media vinden we dit dus regelmatig terug. Niet alleen voor burn-outs is er veel aandacht, ook andere psychische problemen worden steeds meer besproken. Afgelopen week was er bijvoorbeeld veel aandacht voor de grote stijging in zelfmoordpercentages onder jongeren. Als het echt een taboe zou zijn, dan zou er toch niet zoveel over gesproken worden? Of wordt er aandacht voor gevraagd juist omdat het taboe is?

Toegeven dat het slecht met je gaat kan voelen als falen

Er wordt in ieder geval aandacht gevraagd voor stress en werkdruk. We zouden zelfs kunnen constateren dat dit nu een ‘hip’ onderwerp is. Maar het feit dat er nieuwsartikelen over te vinden zijn, betekent niet per sé dat jij gemakkelijk kan praten over jezelf. Dat kan ook iets zijn wat je moet leren. Is het mogelijk om open te praten over huilbuien, paniekaanvallen, en je elke dag uit bed moeten sleuren? Over het zien van een professional of het nemen van medicatie? Het kan soms erg beschamend voelen om te vertellen dat het helemaal niet goed gaat met je. Alsof je hebt gefaald in het leven, daar waar veel anderen in jouw omgeving het wel aankunnen en er nog van genieten ook.

We hebben geen tijd voor dat

We snappen best dat vervelende momenten bij het leven horen, en dat anderen hier ook best mee te maken hebben, zelfs Beyoncé en Jay-Z hebben problemen ;-). En we willen er ook wel mee dealen, alleen nú gewoon even niet. Problemen zorgen er namelijk ook voor dat we niet op onze top presteren. We moeten ons nu focussen op de dagelijkse dingen: de trein halen, de deadline halen, de volgende afspraak halen, de bonus halen… Eerlijk is eerlijk: heb jij ook niet eens gedacht dat het nu echt slecht uitkomt dat die persoon zichzelf voor jouw trein heeft gegooid? Of zelfs iemand horen zeggen dat de dood, gezondheidsproblemen of depressie van een dierbare “nu eigenlijk echt heel slecht uit komt?”. Hebben we dan echt geen tijd meer voor de belangrijke dingen in het leven?

Wat als we niet gelukkig hoeven te zijn?

Er zijn verschillende redenen te bedenken om niet openlijk te willen praten over stress en overspannenheid. We delen in onze omgeving en op Social Media graag wat we allemaal voor leuke, sociale dingen doen. Hoe gezond we eten en hoe vaak we sporten. Wat voor mooie reizen je gaat maken. Hoe spectaculairder, hoe beter. Misschien zit het grootste taboe wel juist in het tegenovergestelde van drukte: het “gewone, burgerlijke leven” zonder toeters en bellen. Zou het kunnen dat jouw werkdruk een stuk draaglijker wordt als je daarnaast niet meer sociaal, sportief, gezond, duurzaam en vooral: gelukkig moet zijn? Als we niet per sé succesvol en gelukkig moeten zijn, zouden we dan niet direct veel minder stress hebben? 

Taboe of niet, mij kan het niks schelen 🙂

Of stress nou taboe is of niet, ik blijf er sowieso lekker over praten. Omdat ik het belangrijk vind dat mensen signalen tijdig herkennen en zo snel mogelijk kunnen herstellen. Bovendien ben ik er via een ‘personal branding’-test nog eens op gewezen dat ik best een rebelletje ben ;). Wat denk jij, is stress taboe of niet? Over welk taboe zou jij graag een blog willen lezen? Deel het hieronder of via  fb.

 

Benieuwd naar mijn blog over stress? Lees hem hier.
Gaat het niet goed met een vriend? Lees hier wat jij kan doen.
Carrièreswitch? Lees hier waarom je bij je werkgever moet blijven.

Ik bied online coaching aan voor Millennials die op zoek willen naar dat wat ze willen in hun leven. Benieuwd? Kijk eens hoe het werkt. Een intakegesprek is gratis en vrijblijvend.

Carriereswitch? 10 redenen om bij je huidige werkgever te blijven

Twijfel jij of je een nieuwe baan wil? Een carrièreswitch wil maken? Iets voor jezelf wil beginnen? Niet doen! Er zijn zó veel redenen om bij je huidige werkgever te blijven werken. Na het lezen van deze blog ben jij overtuigd van wat je wil. Lees hier 10 redenen waarom je bij je huidige werkgever moet blijven.

1. Je bent on-mis-baar.

Niemand kan jouw plek vervangen als je weg zou gaan. Eigenlijk kan je het helemaal niet maken tegenover je collega’s. Je bent degene met de meeste kennis en meeste ervaring. Ze hebben je gewoon nodig: je bent onvervangbaar. Als jij weg zou gaan, stopt het bedrijf met draaien, staat het faillissement praktisch voor de deur. Zo simpel is het. Kan je echt niet maken.

2. Plezier in je werk is een fabeltje.

Nee, je vindt je werk niet leuk, maarja wie wel? Werk is nou eenmaal niet bedoeld om leuk te zijn, we doen het er maar mee. Je kent genoeg voorbeelden van mensen die hun werk niet leuk vonden, en het toch altijd hebben gedaan. Dat is nou eenmaal je verantwoordelijkheid. Dat er mensen zijn die doen alsof ze hun werk leuk vinden, dat is gewoon een grote poppenkast.

3. Salaris boven alles.

Ja, als je nou iets zou gaan doen wat je écht leuk vindt, dan verdien je echt een stuk minder. En ja, geld gaat nou eenmaal boven alles. Anders kom je misschien niet rond, niet met je huidige huis en auto en vakantieplannen, dan kan je niet meer zo luxe leven, minder mooie spullen kopen… Geld bepaalt uiteindelijk je succes. Als je nou nog even wat harder werkt voor die bonus, doe je het tenminste nog ergens voor. Je moet echt geen geld inleveren hoor, dan zou je pas falen.

4. Dan heb je voor niks gestudeerd.

Als je nu gaat doen wat je leuk lijkt, dan kan je net zo goed je diploma verbranden. Heb je nou al die jaren tijd en moeite gestoken in iets waar je niet eens een goeie baan uit hebt kunnen halen? Je hebt je door je opleiding geworsteld, dus je worstelt je ook wel door tot je pensioen!

5. Misschien groei je verder naar iets leukers.

Je bent bij je werkgever om een tactische reden, want misschien brengt deze baan je wel bij die echte droombaan. Iedereen moet onderaan beginnen, toch? Je kan nou eenmaal niet meteen op de plek zitten waar je wil komen. Als je nu even alle motivatie uit je tenen haalt voor deze baan, kom je uiteindelijk misschien wel bij een baan waar je niet uitgeput van thuiskomt.

7. Je hebt leuke collega’s.

Je moet eerlijk zeggen: de sfeer op je werk is prima. De meeste tijd dan natuurlijk. Je weet niet wat je straks voor collega’s krijgt, je moet iedereen weer opnieuw leren kennen, je moet jezelf weer opnieuw gaan bewijzen tegenover iedereen… Voordat je straks weer van je lunch kan genieten, ben je weer een paar weken verder. Tot die tijd blijft het elke keer weer namen oefenen en handjes schudden.

8. Mensen zeggen dat je het beste….

Mensen geven je graag advies en zeggen een hele hoop. En dan bedoel je echt mensen die het beste met je voort hebben. Je ouders, bijvoorbeeld. En hun wil je echt niet teleurstellen. Als je nou meteen weg zou gaan wanneer je dat wil, dan vinden ze dat je het te snel hebt opgegeven. Wat heb je nou altijd van ze geleerd? Nooit opgeven! Hard werken wordt beloond! Leuk werk? Vind maar een hobby!

9. De stap is te groot.

Als je naar je hart luistert, en dat doe je af en toe, dan weet je eigenlijk precies wat je wil. Maar de stap is ontiegelijk groot. Als je die zou zetten, kom je gewoon in een spagaat terecht. Hoe kan je nou van het ene uiterste naar het andere uiterste gaan? Ben je daar wel op voorbereid? Hoe weet je nou dat je het gaat maken? Als je iets doet wat je ontzettend leuk vindt en waar je ook nog goed in bent? Waar je energie van krijgt? Iets waar je al jaren van droomt en waar je zo ongeveer alles voor over hebt? Wat zijn de kansen nou dat je daar in slaagt?

10. Het kost de minste energie.

Eigenlijk is dit de belangrijkste reden om op je plek te blijven. Omdat solliciteren zoveel energie kost en je daar helemaal geen zin in hebt. Je CV ondertussen veel te ver achterloopt en je niet goed bent in brieven schrijven. Als je thuis komt wil je eigenlijk alleen maar slapen. Je kijkt het gewoon nog even aan. Als je straks ineens meer energie hebt, of je wint de lotto, ja dan weet je het wel… Maar het zelf doen? Een paar dagen vrij nemen om hier tijd voor te maken? Om die sprankel in je ogen terug te halen? Dat is het ook weer niet waard.

Soms is het heel lastig om verandering teweeg te brengen, om te gaan voor wat je graag wil. Maar toch brengt het je zó veel op als je dit doet. Dat is het dubbel en dwars waard. Onthou, dat als je graag verandering wil, je ook daadwerkelijk iets anders moet doen. Wil je helemaal geen verandering? Dan zit je precies op de juiste plek! Geniet er van!

Wat is de reden dat jij bij je werkgever blijft? Reageer hieronder!

In het Goalscafe kom je tot nieuwe inzichten. Wil jij hier meer over weten? Lees hier meer.

5 tips om een vriend uit een dal te helpen

help

Het is verschrikkelijk om iemand die heel dichtbij je staat te zien struggelen. Je weet dat het niet goed gaat, en je wil diegene zo graag uit dat dal trekken. Maar wat je ook doet, het lijkt niets uit te halen. Wil je weten wat je het beste kunt doen om iemand te helpen? Lees hier 5 tips. Trouwens, het feit dat je dit leest betekent al dat je een hele goede vriend bent. <3

1. Zorg eerst voor jezelf.

Klinkt misschien egoïstisch, maar denk altijd eerst aan jezelf. Je bent samen een team, dus moet er altijd eentje overeind blijven als de ander dreigt te vallen. Soms is het genoeg om staande te blijven terwijl de mensen om je heen omvallen. Natuurlijk heeft het verdriet van de ander impact op je, dat is niet erg. Maar zorg dat jij genoeg voor jezelf doet om sterk te kunnen blijven.

2. Wees er.

Misschien wil je dingen zeggen en adviezen geven om het beter te maken, maar het belangrijkste is om er te zijn. Om een plek te geven waar diegene welkom is, of door aan te bieden om langs te komen. Jouw aanwezigheid is genoeg. Denk niet dat je er nu steeds over moet beginnen, of steeds moet vragen hoe het gaat. Daarmee kan je de ander soms ook een soort druk geven. Wees er gewoon. Breng de tijd samen door. Jouw aanwezigheid, rust of juist jouw positieve energie doen automatisch al heel veel goeds. Echt.

3. Wil je iets doen?

Wil je graag wat doen, help dan met wat praktische dingen. Even helpen boodschappen doen, als de ander niet van de bank kan komen? Prima. Even de afwas wegwerken? Geen probleem. Zorg dat de omgeving waarin die persoon is, goed voelt of goed blijft. En probeer of je diegene af en toe kan meenemen of in beweging kan zetten tot iets wat hem/haar beter zal laten voelen. Soms helpt even een stukje wandelen bijvoorbeeld.

4. Wil je iets zeggen?

Misschien vraagt je vriend jou om advies, of wil je zelf graag iets zeggen. Alhoewel we soms denken precies te weten hoe de ander zijn probleem kan oplossen, is het niet altijd behulpzaam om dit te (blijven) vertellen. Of misschien weet je wel helemaal niet wat je moet adviseren. Zeg dan dingen zoals ‘wat je ook beslist, ik steun je’, ‘zorg jij maar voor jezelf’ of ‘doe wat je denkt dat goed is’. Op deze manier geef jij steun en tegelijkertijd toon je vertrouwen.

5. Het allerbelangrijkste voor jou:

Onthoud altijd dat jij niet verantwoordelijk bent voor iemand anders zijn geluk. Dat is diegene zelf. Het ligt niet in jouw macht om iemand gelukkig te maken (helaas). Jouw taak is dat dus absoluut niet. Jij kan steun te bieden, zodat diegene daar kracht uit kan putten om zijn eigen geluk weer te vinden. Je kan ook zelf ontzettend gelukkig zijn en daarmee de ander positief beïnvloeden. Doe wat je kan doen, zonder jezelf daarbij te verliezen.

 

Mocht je dit lezen omdat een vriend van jou het heel erg zwaar heeft, weet dan dat je het goed doet. Wees niet teleurgesteld als het een tijdje duurt, sommige dingen kosten tijd. Heb jij nog goede tips die ik niet heb genoemd? Laten we ze met elkaar delen!