fbpx
Taboe: Kunnen we open praten over stress en burnout?

Taboe: Kunnen we open praten over stress en burnout?

Nadat ik mijn blog had geschreven over stress, merkte ik dat sommige mensen geschrokken reageerden, alsof ik iets raars had verteld. Niet alleen kreeg ik de vraag “of ik me nou zorgen moet maken”, maar ook mensen die mijn blog deelden kregen deze vraag. Waarschijnlijk vanuit de beste bedoelingen, maar hierdoor ging ik erover nadenken of het dan ongebruikelijk is om te spreken over stress of burn-out. Ook merkte ik dat sommigen mij alleen in een privé bericht of persoonlijk aangaven hoe erg ze mijn blog herkenden. Ik vraag mij daarom af: is stress taboe?

Open zijn over werkstress op Social Media is gevaarlijk

Dat mensen mij een privé berichtje sturen over werkdruk, in plaats van  openbaar, begrijp ik ergens wel. Als ik een blog schrijf over werkdruk, kies ik mijn woorden ook heel zorgvuldig uit. Ik wil niemand persoonlijk in een kwaad daglicht zetten. Straks gaat je werkgever nog denken dat je ontslag wil nemen als jij een keer aangeeft je de werkdruk daar hoog vindt. Of is dit niet goed voor de reputatie van het bedrijf. Daarom begrijp ik wel dat we op Social Media, en dan vooral op LinkedIn, voorzichtig zijn met het reageren op blogs die hierover gaan. Het kan bij je werkgever maar net verkeerd vallen.

Toch is er veel aandacht voor burn-out in het nieuws

Het is opzich geen geheim dat er een hoge werkdruk bestaat in vakgebieden zoals gezondheidszorg, onderwijs, horeca en accountancy. De cijfers liegen er niet om: ongeveer 1 op de 6 mensen heeft burn-out klachten, en voor mensen tussen de 25-35 jaar is dit zelfs 1 op 5. Op de radio, in de krant en op het nieuws komen er steeds vaker berichten over burn-out, werkdruk en stress. Ook op Social Media vinden we dit dus regelmatig terug. Niet alleen voor burn-outs is er veel aandacht, ook andere psychische problemen worden steeds meer besproken. Afgelopen week was er bijvoorbeeld veel aandacht voor de grote stijging in zelfmoordpercentages onder jongeren. Als het echt een taboe zou zijn, dan zou er toch niet zoveel over gesproken worden? Of wordt er aandacht voor gevraagd juist omdat het taboe is?

Toegeven dat het slecht met je gaat kan voelen als falen

Er wordt in ieder geval aandacht gevraagd voor stress en werkdruk. We zouden zelfs kunnen constateren dat dit nu een ‘hip’ onderwerp is. Maar het feit dat er nieuwsartikelen over te vinden zijn, betekent niet per sé dat jij gemakkelijk kan praten over jezelf. Dat kan ook iets zijn wat je moet leren. Is het mogelijk om open te praten over huilbuien, paniekaanvallen, en je elke dag uit bed moeten sleuren? Over het zien van een professional of het nemen van medicatie? Het kan soms erg beschamend voelen om te vertellen dat het helemaal niet goed gaat met je. Alsof je hebt gefaald in het leven, daar waar veel anderen in jouw omgeving het wel aankunnen en er nog van genieten ook.

We hebben geen tijd voor dat

We snappen best dat vervelende momenten bij het leven horen, en dat anderen hier ook best mee te maken hebben, zelfs Beyoncé en Jay-Z hebben problemen ;-). En we willen er ook wel mee dealen, alleen nú gewoon even niet. Problemen zorgen er namelijk ook voor dat we niet op onze top presteren. We moeten ons nu focussen op de dagelijkse dingen: de trein halen, de deadline halen, de volgende afspraak halen, de bonus halen… Eerlijk is eerlijk: heb jij ook niet eens gedacht dat het nu echt slecht uitkomt dat die persoon zichzelf voor jouw trein heeft gegooid? Of zelfs iemand horen zeggen dat de dood, gezondheidsproblemen of depressie van een dierbare “nu eigenlijk echt heel slecht uit komt?”. Hebben we dan echt geen tijd meer voor de belangrijke dingen in het leven?

Wat als we niet gelukkig hoeven te zijn?

Er zijn verschillende redenen te bedenken om niet openlijk te willen praten over stress en overspannenheid. We delen in onze omgeving en op Social Media graag wat we allemaal voor leuke, sociale dingen doen. Hoe gezond we eten en hoe vaak we sporten. Wat voor mooie reizen je gaat maken. Hoe spectaculairder, hoe beter. Misschien zit het grootste taboe wel juist in het tegenovergestelde van drukte: het “gewone, burgerlijke leven” zonder toeters en bellen. Zou het kunnen dat jouw werkdruk een stuk draaglijker wordt als je daarnaast niet meer sociaal, sportief, gezond, duurzaam en vooral: gelukkig moet zijn? Als we niet per sé succesvol en gelukkig moeten zijn, zouden we dan niet direct veel minder stress hebben? 

Taboe of niet, mij kan het niks schelen 🙂

Of stress nou taboe is of niet, ik blijf er sowieso lekker over praten. Omdat ik het belangrijk vind dat mensen signalen tijdig herkennen en zo snel mogelijk kunnen herstellen. Bovendien ben ik er via een ‘personal branding’-test nog eens op gewezen dat ik best een rebelletje ben ;). Wat denk jij, is stress taboe of niet? Over welk taboe zou jij graag een blog willen lezen? Deel het hieronder of via  fb.

 

Benieuwd naar mijn blog over stress? Lees hem hier.
Gaat het niet goed met een vriend? Lees hier wat jij kan doen.
Carrièreswitch? Lees hier waarom je bij je werkgever moet blijven.

Ik bied online coaching aan voor Millennials die op zoek willen naar dat wat ze willen in hun leven. Benieuwd? Kijk eens hoe het werkt. Een intakegesprek is gratis en vrijblijvend.

Carriereswitch? 10 redenen om bij je huidige werkgever te blijven

Carriereswitch? 10 redenen om bij je huidige werkgever te blijven

Twijfel jij of je een nieuwe baan wil? Een carrièreswitch wil maken? Iets voor jezelf wil beginnen? Niet doen! Er zijn zó veel redenen om bij je huidige werkgever te blijven werken. Na het lezen van deze blog ben jij overtuigd van wat je wil. Lees hier 10 redenen waarom je bij je huidige werkgever moet blijven.

1. Je bent on-mis-baar.

Niemand kan jouw plek vervangen als je weg zou gaan. Eigenlijk kan je het helemaal niet maken tegenover je collega’s. Je bent degene met de meeste kennis en meeste ervaring. Ze hebben je gewoon nodig: je bent onvervangbaar. Als jij weg zou gaan, stopt het bedrijf met draaien, staat het faillissement praktisch voor de deur. Zo simpel is het. Kan je echt niet maken.

2. Plezier in je werk is een fabeltje.

Nee, je vindt je werk niet leuk, maarja wie wel? Werk is nou eenmaal niet bedoeld om leuk te zijn, we doen het er maar mee. Je kent genoeg voorbeelden van mensen die hun werk niet leuk vonden, en het toch altijd hebben gedaan. Dat is nou eenmaal je verantwoordelijkheid. Dat er mensen zijn die doen alsof ze hun werk leuk vinden, dat is gewoon een grote poppenkast.

3. Salaris boven alles.

Ja, als je nou iets zou gaan doen wat je écht leuk vindt, dan verdien je echt een stuk minder. En ja, geld gaat nou eenmaal boven alles. Anders kom je misschien niet rond, niet met je huidige huis en auto en vakantieplannen, dan kan je niet meer zo luxe leven, minder mooie spullen kopen… Geld bepaalt uiteindelijk je succes. Als je nou nog even wat harder werkt voor die bonus, doe je het tenminste nog ergens voor. Je moet echt geen geld inleveren hoor, dan zou je pas falen.

4. Dan heb je voor niks gestudeerd.

Als je nu gaat doen wat je leuk lijkt, dan kan je net zo goed je diploma verbranden. Heb je nou al die jaren tijd en moeite gestoken in iets waar je niet eens een goeie baan uit hebt kunnen halen? Je hebt je door je opleiding geworsteld, dus je worstelt je ook wel door tot je pensioen!

5. Misschien groei je verder naar iets leukers.

Je bent bij je werkgever om een tactische reden, want misschien brengt deze baan je wel bij die echte droombaan. Iedereen moet onderaan beginnen, toch? Je kan nou eenmaal niet meteen op de plek zitten waar je wil komen. Als je nu even alle motivatie uit je tenen haalt voor deze baan, kom je uiteindelijk misschien wel bij een baan waar je niet uitgeput van thuiskomt.

7. Je hebt leuke collega’s.

Je moet eerlijk zeggen: de sfeer op je werk is prima. De meeste tijd dan natuurlijk. Je weet niet wat je straks voor collega’s krijgt, je moet iedereen weer opnieuw leren kennen, je moet jezelf weer opnieuw gaan bewijzen tegenover iedereen… Voordat je straks weer van je lunch kan genieten, ben je weer een paar weken verder. Tot die tijd blijft het elke keer weer namen oefenen en handjes schudden.

8. Mensen zeggen dat je het beste….

Mensen geven je graag advies en zeggen een hele hoop. En dan bedoel je echt mensen die het beste met je voort hebben. Je ouders, bijvoorbeeld. En hun wil je echt niet teleurstellen. Als je nou meteen weg zou gaan wanneer je dat wil, dan vinden ze dat je het te snel hebt opgegeven. Wat heb je nou altijd van ze geleerd? Nooit opgeven! Hard werken wordt beloond! Leuk werk? Vind maar een hobby!

9. De stap is te groot.

Als je naar je hart luistert, en dat doe je af en toe, dan weet je eigenlijk precies wat je wil. Maar de stap is ontiegelijk groot. Als je die zou zetten, kom je gewoon in een spagaat terecht. Hoe kan je nou van het ene uiterste naar het andere uiterste gaan? Ben je daar wel op voorbereid? Hoe weet je nou dat je het gaat maken? Als je iets doet wat je ontzettend leuk vindt en waar je ook nog goed in bent? Waar je energie van krijgt? Iets waar je al jaren van droomt en waar je zo ongeveer alles voor over hebt? Wat zijn de kansen nou dat je daar in slaagt?

10. Het kost de minste energie.

Eigenlijk is dit de belangrijkste reden om op je plek te blijven. Omdat solliciteren zoveel energie kost en je daar helemaal geen zin in hebt. Je CV ondertussen veel te ver achterloopt en je niet goed bent in brieven schrijven. Als je thuis komt wil je eigenlijk alleen maar slapen. Je kijkt het gewoon nog even aan. Als je straks ineens meer energie hebt, of je wint de lotto, ja dan weet je het wel… Maar het zelf doen? Een paar dagen vrij nemen om hier tijd voor te maken? Om die sprankel in je ogen terug te halen? Dat is het ook weer niet waard.

Soms is het heel lastig om verandering teweeg te brengen, om te gaan voor wat je graag wil. Maar toch brengt het je zó veel op als je dit doet. Dat is het dubbel en dwars waard. Onthou, dat als je graag verandering wil, je ook daadwerkelijk iets anders moet doen. Wil je helemaal geen verandering? Dan zit je precies op de juiste plek! Geniet er van!

Wat is de reden dat jij bij je werkgever blijft? Reageer hieronder!

In het Goalscafe kom je tot nieuwe inzichten. Wil jij hier meer over weten? Lees hier meer.

5 tips om een vriend uit een dal te helpen

5 tips om een vriend uit een dal te helpen

Het is verschrikkelijk om iemand die heel dichtbij je staat te zien struggelen. Je weet dat het niet goed gaat, en je wil diegene zo graag uit dat dal trekken. Maar wat je ook doet, het lijkt niets uit te halen. Wil je weten wat je het beste kunt doen om iemand te helpen? Lees hier 5 tips. Trouwens, het feit dat je dit leest betekent al dat je een hele goede vriend bent. <3

1. Zorg eerst voor jezelf.

Klinkt misschien egoïstisch, maar denk altijd eerst aan jezelf. Je bent samen een team, dus moet er altijd eentje overeind blijven als de ander dreigt te vallen. Soms is het genoeg om staande te blijven terwijl de mensen om je heen omvallen. Natuurlijk heeft het verdriet van de ander impact op je, dat is niet erg. Maar zorg dat jij genoeg voor jezelf doet om sterk te kunnen blijven.

2. Wees er.

Misschien wil je dingen zeggen en adviezen geven om het beter te maken, maar het belangrijkste is om er te zijn. Om een plek te geven waar diegene welkom is, of door aan te bieden om langs te komen. Jouw aanwezigheid is genoeg. Denk niet dat je er nu steeds over moet beginnen, of steeds moet vragen hoe het gaat. Daarmee kan je de ander soms ook een soort druk geven. Wees er gewoon. Breng de tijd samen door. Jouw aanwezigheid, rust of juist jouw positieve energie doen automatisch al heel veel goeds. Echt.

3. Wil je iets doen?

Wil je graag wat doen, help dan met wat praktische dingen. Even helpen boodschappen doen, als de ander niet van de bank kan komen? Prima. Even de afwas wegwerken? Geen probleem. Zorg dat de omgeving waarin die persoon is, goed voelt of goed blijft. En probeer of je diegene af en toe kan meenemen of in beweging kan zetten tot iets wat hem/haar beter zal laten voelen. Soms helpt even een stukje wandelen bijvoorbeeld.

4. Wil je iets zeggen?

Misschien vraagt je vriend jou om advies, of wil je zelf graag iets zeggen. Alhoewel we soms denken precies te weten hoe de ander zijn probleem kan oplossen, is het niet altijd behulpzaam om dit te (blijven) vertellen. Of misschien weet je wel helemaal niet wat je moet adviseren. Zeg dan dingen zoals ‘wat je ook beslist, ik steun je’, ‘zorg jij maar voor jezelf’ of ‘doe wat je denkt dat goed is’. Op deze manier geef jij steun en tegelijkertijd toon je vertrouwen.

5. Het allerbelangrijkste voor jou:

Onthoud altijd dat jij niet verantwoordelijk bent voor iemand anders zijn geluk. Dat is diegene zelf. Het ligt niet in jouw macht om iemand gelukkig te maken (helaas). Jouw taak is dat dus absoluut niet. Jij kan steun te bieden, zodat diegene daar kracht uit kan putten om zijn eigen geluk weer te vinden. Je kan ook zelf ontzettend gelukkig zijn en daarmee de ander positief beïnvloeden. Doe wat je kan doen, zonder jezelf daarbij te verliezen.

 

Mocht je dit lezen omdat een vriend van jou het heel erg zwaar heeft, weet dan dat je het goed doet. Wees niet teleurgesteld als het een tijdje duurt, sommige dingen kosten tijd. Heb jij nog goede tips die ik niet heb genoemd? Laten we ze met elkaar delen!

Waarom ben ik steeds zo moe? Hoe ik van stress naar ‘no stress’ ging.

Waarom ben ik steeds zo moe? Hoe ik van stress naar ‘no stress’ ging.

Leven naar de klok

Stress is als een klok. Die altijd vervelende klok. Ik zou willen dat ik zonder klok leefde, zoals ik zonder klok leef op vakantie. Maar nu ben ik thuis. En ik heb stress. De werkweek zit nog in mijn systeem. Elke minuut telt, alle tijd moet benut worden. Nu heb ik weekend dus nu móet ik genieten. Sociaal zijn, productief zijn, zinvol zijn. Als ik een ochtend of een middag verspil aan slapen, voor me uit staren, ruzie maken… Dan is mijn dag nog sneller voorbij.

Lichamelijke klachten

Hoe moeier ik ben, hoe moeilijker ik nee kan zeggen tegen alles. Ik hoor mezelf ‘ja’ zeggen tegen dingen waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb. De stress stapelt zich op, en de spanning kruipt langzaam in mijn lichaam: in mijn kaken, nek, schouders, rug, mijn handen ballen zich onbewust tot vuisten. Op een gegeven moment wordt de spanning zo groot dat het constant pijn doet en ik er niet meer van kan slapen. Ik word al vroeg wakker van de pijn in mijn rug en kaken. Nog minder rust.

Alsjeblieft!

Ik ben als een tikkende tijdbom, en merk dat iedereen en alles die bom kan laten ontploffen. Maar ik wil het niet. Ik wil niet toegeven.  Ik zoek manieren om die spanning even uit mijn lichaam te krijgen: een bitje tegen het tandenknarsen, even sporten om mijn spieren te ontspannen, een beter kussen kopen voor de slaap, gezond eten, voedingssupplementen, vitamines slikken. Was het maar zo simpel dat ik een vitaminetekort had. Ik maak een afspraak bij de huisarts om te kijken of er iets mis is (maar dat is niet zo). Dit is zo vermoeiend. Ondertussen drink ik ook bijna standaard na mijn werk een alcoholisch drankje, overweeg ik wietolie of een jointje… alles om te zorgen dat ik héél even ontspan. Alsjeblieft.

Eigenlijk zoek ik constant ruzie…

Ik kan ook niet meer zo goed gezellig doen. Ik ben snel geprikkeld, ik praat niet over mezelf – want dat zou betekenen dat in instort, en mijn hele systeem zegt dat ik moet doorgaan. Ik merk dat ik het meer kan verdragen om in groepen te zijn, zelfs niet bij mijn familie. Terwijl ik daar altijd zo van geniet. Ik merk dat ik vaak boos word op mijn vriend, die hartstikke zijn best doet om mij te helpen. Maar het lukt me gewoon niet. Echt niet. Ik heb nu even geen energie voor gezellig doen. Hoe graag ik het zou willen.

One by one

Alles wat ik heb geprobeerd om te ontspannen, werkt niet. Weet je wat ik nodig heb? Het remedie voor alles: vakantie! Ik ga spontaan een weekje weg en ik ga naar het land waar “no stress” het motto is: Kaapverdië. Ik hoef de hele week niks. Een vriendin en ik besluiten zo min mogelijk de toerist uit te hangen en een beetje “local” te doen. We gaan naar de pier en vragen de mensen die daar zitten te vissen of we ook een hengeltje mogen proberen. Het zonnetje schijnt zacht op mijn lichaam en ik kom langzaam weer tot rust. Ik zie dat de jongen naast mij veel meer visjes binnen haalt dan ik, en ik raak ineens gefrustreerd. Waarom lukt het mij niet, verdoe ik zijn tijd? Hij zegt tegen me: “no stress”, “one by one”…. En ik denk: oja. One by one. Dat is het. Zit ik me weer op te fokken over niks. No stress, hakuna matata. Ik was in een omgeving waarin iedereen mij eraan herinnerde om me niet zo druk te maken. Dat had ik even nodig. Ik heb een heerlijke week en ik kijk er ook naar uit om weer thuis te zijn.

Thank you!!!

Zodra ik thuiskom merk ik dat alles ineens goed gaat. Ik voel me lekker, ik heb geen rugpijn meer, ik slaap weer lekker, en ik ben gezelliger dan ooit. We hebben nog een paar super leuke vrije dagen om samen te genieten. Ik was weer helemaal gelukkig. Tot zondagavond. Als ik even alvast mijn mail check voor mijn werk. En ik nadenk over mijn werk. En de stress sijpelt langzaam weer naar binnen.

Ik weet nu wat mijn grootste bron van stress is

De stress kwam niet door mijn eten, door mijn harde bed, of het gebrek aan sport. Ik dacht dat de stress ongevraagd bovenop alles in mijn leven kwam, maar eigenlijk kwam dit juist dóór alles in mijn leven. Stipt op nummer 1 stond mijn werk. Want waarom was anders alles goed tot zondagavond? Eigenlijk heb ik mijn werk vanaf dag 1 niet leuk gevonden. Wilde ik na 3 maanden al stoppen. Maarja, misschien wordt het beter, dacht ik.. Misschien kost alles straks minder tijd en vind ik het dan leuker. De hele tijd vroeg ik mij af wat de reden was voor mijn stress, voor mijn vermoeidheid, voor de pijn. Het was gewoon mijn werk. 

Waar haal ik de moed vandaan?

Gelukkig had ik heel goed door wat de grootste stressbron voor mij was. Natuurlijk is de stress op werk makkelijker te verdragen als ik niet midden in een verhuizing zat, als ik me niet zo zorgen maakte om mijn vriendin waar t niet goed mee ging, als ik geen zorgen had om geld, etc. etc. Maar waarom zou ik doorgaan met iets waar ik mij zó slecht bij voel? Ik vond veel steun bij familie, vrienden en mijn lieve hubby, ik raapte al mijn moed bij elkaar en nam ontslag. Ik heb echt wel getwijfeld wat ik moest doen, tot het moment dat ik mijn ontslaggesprek had. Maar toen het eenmaal officieel was, kon ik het wel uitschreeuwen. 😀 Ik heb nog nooit zoveel gelachen als die dag dat ik mijn ontslag had ingediend. Ik voelde me ineens weer sterk. Tijd voor een nieuw begin!

Waar komt jouw stress vandaan?

Weet jij wat de bron is voor jouw stress? Dan ben je al zo ver! Ik weet dat het heel veel moed vraagt om je gevoel te volgen. Soms negeren we ons gevoel zo lang dat we het niet eens meer voelen. Maar als jij dit wél voelt,  maar nog nietdurft te beslissen… Wees bang, en doe het toch. Wees dapper!

 

In het Goalscafe kom je tot nieuwe inzichten. Wil jij hier meer over weten? Lees hier meer.

Of mensen die een MBO opleiding volgen wel studenten zijn

Of mensen die een MBO opleiding volgen wel studenten zijn

Het is jullie vast niet ontgaan dat er een discussie gaande is over het feit of mensen die een MBO opleiding volgen wel studenten genoemd mogen worden. Volgens de wet is dit namelijk nooit zo geweest, MBO-ers noemen zichzelf wel student, maar er is ook een groep mensen die vindt dat mensen met een MBO opleiding niet bij de studenten horen, omdat HBO en WO-studenten “hoog” geschoold zijn en de MBO-studenten “laag” geschoold. Een hele belangrijke discussie om te voeren. Lees hier het perspectief van een ontwikkelingspsycholoog.

Ik richtte een haatclubje op…

Vroeger, toen ik een jaar of 6 was, had ik een keer ruzie met mijn buurmeisje en daarom had ik een haatclubje opgericht tegen haar. Dit was een hele serieuze club, want we hadden 3 leden: ik, mijn broertje en de buurjongen, inclusief geheime codetaal en een clubboekje die we in onze boomhut stiekem hebben geschreven (in codetaal uiteraard). We besloten om haar buiten te gaan sluiten.

Tot ik besefte dat ik haar eigenlijk nodig had

Een week later kwam mijn buurmeisje vragen of ik buiten kwam spelen, ik had daar eigenlijk wel zin in en dus waren we weer beste vriendinnen. We kunnen er allemaal om lachen gelukkig, zelfs mijn buurmeisje. Hoop ik :). Het duurde maar een week om te beseffen dat ik haar eigenlijk nodig had, want in mijn eentje spelen was echt niet zo leuk als dit samen doen. Ook al deed ze soms niet wat ik wilde, zonder haar was het ook niks aan. Zo simpel is het, en zo simpel moet het zijn.

Life is about releasing your gifts to the world…

Zo hebben we elkaar allemaal nodig. Ik heb een monteur nodig als mijn auto ermee ophoudt, houtbewerkers voor mijn hippe steigerhouten tafel, de kapper om er mooi uit te zien op mijn bruiloft, docenten om een vak te leren, ICTers om zelf informatie op te zoeken, filmmakers om even weg te kunnen dromen en managers om de sfeer op werk gezellig te houden. Ik kan dit allemaal wel proberen zelf te leren, maar daar is de tijd niet voor en bovendien zal ik het nooit zo goed doen als degene die daar passie voor heeft. We zijn allemaal op deze wereld gekomen met verschillende talenten. Als we allemaal deze talenten beschikbaar kunnen stellen aan de rest, dan worden we daar allemaal beter van.

Volwassenen zijn gewoon kinderen maar dan groot

Steeds meer kom ik erachter dat volwassenen gewoon kinderen zijn maar dan groot. 🙂 Dat nog steeds de meerderheid zijn plek aan het veroveren is, misschien niet op het schoolplein maar wel op de arbeidsmarkt. Dat buitensluiten nog steeds gebeurt, dat pesten op het werk helemaal niet zo ongebruikelijk is, en dat het willen bepalen van een hiërarchie in de mens zit. Dat het 6-jarige kind dat anderen gaat oproepen om iemand buiten te sluiten, nog steeds in ons zit. En dat de discussie nu over opleidingen gaat, is eigenlijk helemaal niet zo vreemd.

Je IQ bepaalde vroeger op school misschien je cijfers, maar in het leven bepaalt het niet je waarde.

We zijn allemaal opgegroeid in een systeem waarbij je schoolprestaties automatisch een bepaalde hiërarchie bepalen. Er wordt vanuit school een waarde gehecht aan jouw prestaties: voor goede prestaties word je beloond. Hoe makkelijker je een vak leert, hoe hogere cijfers je haalt. Hoe hogere cijfers je haalt, hoe meer keuze je hebt in de scholen waar je heen kunt. Waarschijnlijk vinden veel leraren je ook nog een fijne leerling als ze niet al te veel extra tijd aan je kwijt zijn (niet omdat het slechte leraren zijn, maar omdat ze er simpelweg weinig tijd voor hebben). Het is een makkelijk gemaakte denkfout: zelfs al zorgen je schoolprestaties op school voor een bepaalde waardering, je IQ bepaalt in het leven niet je waarde. De ene opleiding is niet beter of slechter dan de ander, ook niet hoger of lager. Ze zijn gewoon verschillend.

Waarom is een woord nou zo belangrijk?

Het is makkelijk om de discussie niet inhoudelijk te voeren, maar om te gaan bespreken waarom het woord “student” nou zo belangrijk is. Tenminste, dat zie ik vaker bij vergelijkbare discussies. Dit woord is belangrijk omdat het staat voor een stukje erkenning, een stukje waardering, en in dit geval ook veel voordelen. Voordelen zoals studentenkortingen, toegang tot studentenfeestjes, lid kunnen worden bij een studenten(sport)vereniging… Het gaat om niet meer buitensluiten. Het gaat er gewoon om dat iedereen welkom is.

Als je een opleiding volgt, ben je dan student?

Als je het mij vraagt: Ja. Welke opleiding het ook is.

 

Waarom ik mee doe met de Ramadan en wat ik heb geleerd van 1 week vasten

Waarom ik mee doe met de Ramadan en wat ik heb geleerd van 1 week vasten

Mocht het je zijn ontgaan, deze maand is de Ramadan. En ik heb besloten om (op eigen wijze) mee te vasten. Samen met mijn vriend vasten we van zonsopgang tot 20:00 en eten en drinken we niet (nee, ook geen water). Lees hier waarom ik dit doe en wat ik heb geleerd van 1 week vasten.

Het begon een aantal jaren geleden toen mijn collega’s mij uitdaagden om 1 dagje mee vasten. Ik hou wel van een uitdaging dus ik ging deze met enige zenuwen aan. Het was een warme zomerdag en met mijn oppaskindjes ging ik naar de speeltuin. Er werd heerlijke bekertjes limonade uitgedeeld en ik had de grootste moeite om deze af te slaan. Maar samen met mijn collega’s heb ik ’s avonds pas het vasten verbroken en zijn we lekker uit eten gegaan. Toen het eten werd opgediend om een paar minuten over half 11, zat ik in mijn handjes te knijpen om niet als een beest mijn eten aan te vallen, en dronk ik direct mijn glas water op toen ik hem kreeg. Met stomme verbazing keek ik naar mijn vrienden die heel rustig en beleefd van hun eten en drinken af bleven…

Waarom ben je aan het vasten? Ben je bekeerd?

Nee, ik ben niet bekeerd, en nee ik ga ook niet ineens een hoofddoek dragen :-). Veel mensen in mijn omgeving vinden het heel spannend dat ik dit probeer en begrijpen er niets van. Anderen vinden het heel leuk en zouden ook wel een keer mee willen doen. Maar iedereen is er nieuwsgierig naar. Waarom ik het doe? Ik hou ervan om mijzelf uit te dagen. Zo doe ik bijvoorbeeld mee aan 30-day fitness challenges en doe ik nu mee met de Ramadan. Ik heb wel eens onderzoeken gelezen over vasten en ik geloof dat het gezond is om te doen, dat het een manier is om te detoxen. Maar ik wil vooral mezelf helpen om sommige dingen te relativeren en daarnaast vind ik het gewoon heel bijzonder om zoiets te doen met zo veel mensen tegelijk!

De eerste dag…

De eerste dag vind ik het best wel spannend hoe het zal gaan. Gelukkig heb ik ook nu collega’s die vasten en voel ik me niet alleen op mijn werk. De hele dag obsedeer ik over lekker eten en drinken wat ik ’s avonds eindelijk kan nemen. Vooral het niet drinken vind ik erg lastig, want ik merk dat de honger steeds maar in vlagen komt. Het laatste uur voordat ik mag eten is het aller moeilijkste. Maar zodra het bord onder mijn neus staat, is die rust alweer terug. Terwijl ik nog niet eens gegeten heb! Vasten is natuurlijk een uitdaging voor je lichaam, maar voor mij is het vooral mentaal. De eerste dag schepte ik een groot bord met eten op, die ik vervolgens als een gek aanviel. Nadat een kwart van mijn bord leeg was, merkte ik dat ik eigenlijk al genoeg gegeten had. Mijn ogen zijn altijd groter dan mijn maag…

Dankbaar zijn

De tweede dag schepte ik al een bescheidener maaltijd op, en nam ik even de tijd om naar mijn maaltijd te kijken. Wat héérlijk dat ik kan eten, dat ik kan drinken. Ik was echt dankbaar. Ik weet dat dankbaarheid mij gelukkig maakt en ik probeer dan ook altijd dankbaar te blijven. Maar soms lukt het me gewoon even niet en lijkt het alsof er even niets is om dankbaar voor te zijn. Door het vasten besefte ik dat dankbaarheid bestaat door het te ervaren. Pas als je weet hoe het is om niet te kunnen eten, ben je oprecht dankbaar voor het eten dat je krijgt.

Ik had het heel moeilijk

De derde dag had ik het heel moeilijk. Vrijdagmiddag is wel vaker moeilijk. Startklaar voor het weekend, maar ik moet nog éven volhouden. Ik kon me totaal niet concentreren op mijn werk, de tijd sloop zo langzaam voorbij, en daar bovenop hebben collega’s om mij het over ijsjes… Lekker koud en sappig en… Nu was er iets wat ik nog liever wilde dan weekend: het vasten verbreken!  Het is goed voor mij om te beseffen dat er dingen kunnen zijn in het leven om nog meer naar te verlangen dan het weekend. First world problems.

Tactisch denken

De vierde dag was het weekend en omdat we bang waren dat we uit verveling heel veel trek zouden krijgen, hielden we onszelf goed bezig: we hebben de hele middag een schutting lopen bouwen. Dit was de makkelijkste dag vasten tot nu toe. Alhoewel we om 8 uur konden eten (volgens onze afspraak), gingen we pas om half 9 ons maaltje halen. Ik besefte dat er zo natuurlijk verschillende manieren zijn om het voor mezelf makkelijker te maken.

Lichamelijke veranderingen

De vijfde dag, zondag, heb ik heerlijk lang uitgeslapen. Dat scheelde nogal wat uurtjes, nog een trucje! Daarnaast had ik gemerkt dat het vasten ook makkelijker ging als ik niet sport of ga fietsen naar mijn werk. Alhoewel het vasten makkelijker gaat wanneer ik weinig beweeg, merk ik toch dat ik op momenten bijzonder veel energie heb! Dit, tegen al mijn verwachtingen in. Ik vraag mij af of dit een soort oerinstinct is: net als dieren beter jagen als ze honger hebben? Daarnaast merk ik dat mijn huidprobleempjes verdwijnen en dat mijn broeken wat losser gaan zitten. Het detox effect is al snel te merken! In het kader van energiebesparing hebben we lekker genetflixt, en ook deze avond had ik helemaal geen haast om te gaan eten zodra het kon. Eigenlijk baalde ik zelf een beetje dat ik mijn game moest onderbreken voor het eten. 🙂

Terug naar Uganda…

De zesde dag waren we lekker een extra dagje vrij. Dat kwam goed uit want de dagen thuis zijn echt makkelijker gebleken dan de dagen op werk. Ik merk dat ik steeds terugdenk aan de periode dat ik in Uganda heb gewerkt met straatkinderen. Daar kregen we eten bij het project, Ugandese stijl: Dit betekent ook dat het altijd maar de vraag was of en wanneer we dit zouden krijgen. ‘Verse’ vrijwilligers uit Nederland hadden hier altijd veel over te zeuren, en eerlijk gezegd heeft het ook erg veel geduld van mij gevraagd. Misschien dat die momenten zelfs nog moeilijker waren dan het vasten nu, omdat we nu in ieder geval weten dat we eten krijgen en wanneer. Ik wilde vasten om te weten hoe het is om geen eten te krijgen, maar er zijn natuurlijk ook mensen die niet weten wanneer de volgende maaltijd is. Dat is nog zó veel moeilijker.

Een week vol!

De laatste dag verbraken we het vasten samen met vrienden. En wat is er nou eigenlijk fijner dan dit moment te delen met de mensen om je heen? Het begon me te dagen dat er iets heel moois zit in het struggelen, vooral wanneer je dit samen doen. Want als je samen elkaar er doorheen sleept, en samen de momenten deelt waar je steeds naar verlangt, dan is het makkelijker. Het verbindt. We hadden besloten om mee te gaan vasten, zonder af te spreken voor hoe lang. Na de eerste lastige dagen, wilden we in ieder geval één week volmaken. Maar nu we zover zijn, willen we er eigenlijk toch nog niet helemaal mee stoppen…

Wat betekent de Ramadan voor jou?

Ik weet dat voor gelovige mensen het vasten in de Ramadan nog andere betekenissen heeft dan dat het voor mij heeft. Daarom ben ik heel benieuwd naar jullie ervaringen en ideeën! Wat mis ik nog? Is er iemand die mij eens mee wil nemen naar een gebed, of is dit ongepast? Wat vind jij het belangrijkste aan de Ramadan? En als niet gelovige, hoe zie jij de Ramadan? Zou je ook eens mee willen doen?

6 bewezen oorzaken van slecht slapen

6 bewezen oorzaken van slecht slapen

We hebben allemaal wel eens moeite om ons goed uitgerust te voelen, de ene periode meer dan de ander. Voor veel energie overdag is het heel belangrijk om goed te slapen. Slaap je erg slecht maar weet je niet waardoor het komt? Ik heb de belangrijkste wetenschappelijk bewezen oorzaken van slecht slapen voor jou op een rij gezet.

1. Stress, angst en depressie

Deze oorzaak staat met stip op nummer 1!  Piekeren, boos zijn, angstig zijn, stress, en negatieve gedachten hebben een dramatisch effect op je slaap. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dan ook dat het volgen van een effectieve psychologische behandeling (bijv. Cognitieve Gedrags Therapie) je slaap flink kan verbeteren. Voor meer info over dit onderzoek, zie: Friedrich_et_al-2018-Journal_of_Sleep_Research

2. Gebruik van stimulanten

Denk hierbij aan heel veel koffie, energiedranken of andere dingen waar caffeïne in zit. Dit kan er voor zorgen dat je een aantal nachten of in periodes slechter slaapt (intermittent / transient insomnia).

3. Gebruik van medicatie

Gebruik je medicatie, dan kan dit effect hebben op je slaap! Voorbeelden hiervan zijn antidepressiva,  medicatie voor hoge bloeddruk, corticosteroïden, ADHD medicatie, anticonceptie en pijnstillers die cafeïne bevatten.

4. Ademhalingsproblemen

Allergieën, zoals bijv. hooikoorts, verkoudheid, een sinusinfectie (voorhoofdholte of bijholte onsteking) of luchtweginfecties kunnen een grote invloed hebben op het kunnen doorslapen

5. Vaak ’s nachts opstaan

Het is een beetje een open deur, maar als je vaak moet plassen en ’s nachts steeds je bed uit moet, dan wordt je slaap erg verstoord.

6. (Chronische) Pijn

Bijvoorbeeld bij artritis, fibromyalgie en hoofdpijn. Deze invloed kan ook ik beamen. Zodra je ergens veel pijn hebt, word je vaak uit je slaap gehaald, of je nou wel of niet bewust wakker wordt. Ik merkte dit toen ik enige tijd (onophoudelijke) rug,- en nekklachten had.

Naast deze oorzaken van slecht slapen zijn er ook slaapstoornissen. Hierover binnenkort meer!

Waarom ik begonnen ben met Milley

Waarom ik begonnen ben met Milley

I did it!

Ik besefte het al langer dan ik wilde toegeven. Dat moment dat ik mijn handen over mijn oren hield omdat ik een normaal tv geluid niet meer aan kon. Dat ik op bed lag in de armen van een godsgeschenk maar niet meer kon stoppen met huilen. Het besef dat als ik zo door zou gaan, ik gewoon zou bezwijken.

Ik moest toegeven dat het niet eens meer ‘oké’ ging, maar gewoon slecht. Dat eigenlijk alles constant te veel was en ik alleen maar aan het strijden was om tot morgen te komen. Dat ik steeds geïrriteerd was om niks. Dat IK, miss Zen, in mijn rubberbootje met een wijntje in mijn hand en mijn liefste vrienden, NIET kon chillen. 😮

Ik verruilde mijn baan voor mijn geluk, vond steun, en krabbelde langzaam weer op. Zoals de meeste dingen in het leven is het simpel in theorie, maar ik de praktijk vereist het een flinke dosis moed. Wat nou als dit mijn carrière in de weg zit? Wat als dit betekent dat ik faal? Maar het voelde zo belachelijk goed om mezelf gelukkig te maken!

Hoe meer ik erover praatte met collega’s, vrienden en familie, hoe meer ik mij besefte dat dit niet iets is van mij alleen, maar van een hele generatie. Dat we allemaal periodes kennen waarin we moeten knokken om overeind te blijven, en dat we allemaal die drempel ervaren tot het zoeken van hulp. Dat velen van onze generatie (de Millennials) een quarter life crisis doormaken waarin we ineens vinden dat we onze toekomst plannen moeten (waar)maken. Daarom ben ik begonnen met Milley online coaching: laagdrempelig en anoniem. Niet alleen omdat het nodig is, maar nog meer omdat dit werk mij ontzettend gelukkig maakt. 🙂