fbpx

Soms weet ik even echt niet wat ik nou met mezelf aan moet. Nu is zo’n moment. Dan zit ik in een hele kinderachtige “fuck my life”-vibe, terwijl ik heb er niet eens reden toe heb. Niks is goed, netflix staat vol met stomme series en films, de bank zit niet lekker, elke kleine tegenslag maakt me boos, ik heb geen zin om iemand te spreken maar nu verveel ik me óók. Waarom voel ik me in hemelsnaam zo moedeloos? Dit slaat echt nergens op. Heb ik stress ofzo?

“Met het verkeerde been uit bed”

Met deze stemming stond ik vanochtend al op. Met moeite kroop ik mijn bed uit, de wekker al 3x afgegaan, wetende dat ik geen ochtendmens ben maar wouw, wat wilde ik graag blijven liggen. Nee, ik merkte al snel: dit is geen standaard ochtendhumeurtje, ik ben écht chagrijnig. Ik probeer bij mezelf te bedenken waarom ik me in hemelsnaam zo voel, aangezien ik genoeg uurtjes heb geslapen, gister een leuke dag gehad heb, en vandaag echt niet zo veel móet (behalve de oneindige waslijst van eisen aan mezelf dan).

Moet ik mezelf nou oppeppen of met rust laten?

Meerdere keren deze dag dacht ik “ik geef het op” en wilde ik zwelgen in mijn eigen ongeluk. Ik besloot om die ene zorgvuldig uitgekozen zak snoep mezelf dan maar te gunnen en er maar gewoon lekker van te genieten. Dat hielp even. Ik besluit daarna zelfs om even lekker te gaan zwemmen, dat zal me goed doen. Maar zodra ik gebeld word met slecht nieuws (even geen zin om dat uit te leggen), heb ik geen zin meer om te gaan. Het huilen staat me nader dan het lachen. De constante strijd tussen “ach, mag best even” en “nee, dat is niet goed voor me” draait in mijn hoofd door tot een ruzie waar ik al helemaal niks aan heb.

Heb ik stress ofzo?

Wat is er toch met me? Waarom ben ik zo rusteloos, ik heb toch geen reden om te stressen? Ik denk terug aan de tijd dat ik semi-overspannen op mijn werk vertelde hoe onrustig ik steeds sliep. “Heb je stress”? vroegen mijn collega’s aan mij. Nou, uhh, ik heb wel eens stress maarja, wie niet? dacht ik toen. Dat hoort toch bij het leven, haha. Achteraf gezien had ik toch wel wat meer stress dan normaal. Zou dat nu weer kunnen zijn? Maar hoezo dan? Wat bizar toch om zo weinig te begrijpen van mijn eigen lichaam. Alsof ik elke keer die puzzel opnieuw moet leggen om – achteraf gezien – de meest obvious conclusie te trekken.

Ik wil zo niet zijn, maar het is wel zo.

Ik zou zó graag die persoon zijn die lekker veerkrachtig is, nooit iets teveel gevraagd, ieders zorgen wegneemt, vrolijk is en ondertussen nog oprecht gelukkig is ook. Maarja aan dat plaatje kan ik even niet voldoen. Terwijl ik mijn emoties bedwing, scroll ik door mijn whatsapplijst en bedenk ik bij wie ik mijn hart wil uitstorten, maar niemand die ik hierover op vrijdagavond wil lastigvallen. Die zijn vast allemaal leuke dingen aan het doen. Ik voel me ineens zo alleen, en ik wéét dat ik net nog aan de telefoon hing met mensen die me echt wel willen helpen. Waarom maak ik het mezelf toch zo moeilijk…

Ach, ik weet wel dat het gewoon mijn dag niet is. Pas wanneer ik me er eindelijk bij neer leg, word ik rustiger. Waarschijnlijk snap ik morgen niet meer waar ik me vandaag druk om maakte. Alsof deze stemming niet gewoon weer voorbij kan gaan. Morgen weer een nieuwe dag. Dan stap ik met mijn andere been het bed uit. 🙂