Hoe ik deze week werd gedwongen om knopen door te hakken

knopen doorhakken

Ik begon me echt aan mezelf te irriteren, omdat ik al maanden liep te verkondigen dat ‘ik eigenlijk meer wil gaan sporten‘, en ‘ik een andere baan ga zoeken‘… Terwijl ik nog steeds niet had gekozen welke sport ik dan ging doen of op welke baan ik dan moest solliciteren. Niet alleen dat, hoe meer van dit soort twijfels in mijn achterhoofd zaten, hoe moeilijker elke freaking beslissing werd. Ging ik uit lunchen, twijfelde ik een half uur over welk gerecht ik wilde. Gelukkig werd ik deze week gedwongen om keuzes te maken, vanuit geheel onverwachtse hoek.

Soms heb je even hulp nodig van buitenaf

Mevrouw twijfel, dat ben ik. Vroeger lachten mijn broers en zussen altijd wanneer ik moest kiezen wel ijsje ik wilde. En nu roep ik al jaren dat ik meer wil sporten. Het probleem is niet dat ik niet weet wat voor sport ik wil doen, ik heb zó veel ideëen dat het onmogelijk is om ze allemaal uit te voeren. Ik deelde mijn leed met een collega van me en vertelde dat ik eindelijk had besloten weer te gaan volleyballen, maar dat iemand het me ineens afraadde, en ik daarna alsnog niks had uitgevoerd. Hij zei: ‘Oké Tes, we gaan nu een volleybalclub zoeken voor je.‘ Ik lachte erom, maar hij was doodserieus en bleef staan tot ik me had aanmeld voor 2 opties. Wat een last viel er van mijn schouders. Hallelujah, dankjewel!

Van een onbelangrijke knoop naar steeds belangrijkere

Nadat ik me had aangemeld, high five-de ik mijn collega uit pure opluchting. Maar hij was nog niet klaar met me, en zei: ‘Maak nu maar een lijstje met 5 knopen die je nog meer wil doorhakken‘. Dat zette me aan het denken, en ik maakte een lijstje van nog wat keuzes die me dwars zaten. Ga ik nu solliciteren op een nieuwe baan? En op welke dan? Ga ik nog op reis? En wanneer dan? Waarheen? Door de energie die ik kreeg van mijn 1e doorgehakte knoop, begon ik meteen te zoeken op vakanties en gooide ik er mijn eerste 10 sollicitaties uit.

Mijn eerste ingeving is meestal toch mijn uiteindelijke beslissing

Het grappige is, meestal blijkt mijn beslissing na 5 minuten hetzelfde als die na 5 weken, of 5 maanden. Die tijd heb ik dus helemaal niet nodig om erover na te denken. Ik had genoeg redenen om er gewoon voor te gaan, ik heb zelfs een paar keer gedroomd dat ik weer met plezier aan het volleyballen was. Maar om een of andere reden had ik het idee dat anderen het met mij eens moesten zijn, ofzo. Zélf beslissingen maken is enger dan anderen de beslissing voor je laten maken. Maarja, als je het zelf niet hebt gekozen, dan is het dus niet jouw beslissing.

Heb je ook knopen door te hakken?

Mijn tip is: begin gewoon met 1 knoop, een simpel knoopje. Laat je niet afleiden door onbelangrijke dingen die je eerst moet weten of uitzoeken. Nee, zet die 1e stap, meld je aan, vraag informatie op, en je bent klaar! Vraag desnoods iemand om naast je te zitten terwijl je je jouw ding regelt. En ervaar eens hoe lekker dat voelt! Het zal je de moed geven om meer knopen door te hakken.

Meer lezen? 5 dingen om je te bedenken als je knopen wil doorhakken.

Vast contract of einde contract? Ik hoorde het deze week…

einde contract

Mijn teamleider roept mij bij zich, en met enige spanning loop ik achter haar aan. Ze moet me óf een vast contract bieden, óf ik heb over 1,5 maand geen werk meer. Het duurde me al iets te lang dus ik ben maar vast begonnen met rondkijken, en ik merkte dat ik eigenlijk al wel enthousiast werd van de opties die ik zag. Als ik zie dat mijn teamleider een envelop meeneemt, denk ik ineens: zouden ze dan toch mijn contract verlengen?

Wat zit er in die envelop?

Dan geeft ze me het nieuws: mijn contract wordt niet verlengd. In de envelop zit de brief waarin ze dit aangeven. In plaats van teleurstelling voelde ik gek genoeg opluchting: mijn hele leven staat weer open. Tenminste, zo voelt het… Ik heb TIJD! En ik kan zelf beslissen wat ik er mee wil doen. Mijn gedachten schieten heen en weer: gewoon maar even van de WW gaan leven, reizen, een nieuwe baan vinden… En dan? Als ik ga reizen: waarheen? Als ik een nieuwe baan zoek: waarin? Zoveel mogelijkheden, zoveel kansen die ik kan pakken en ondanks dat het best wel even overweldigend is, voelt het ook héérlijk.

Gevangen in mijn werk

Ik hoop dat dit gevoel ooit weggaat, maar de meeste banen die ik tot nu toe heb gehad, voelden namelijk als een enorme beperking van mijn vrijheid. Misschien denk je ‘duhh’, maar volgens mij zijn er mensen die hier helemaal niet zo mee zitten. Wil ik op vakantie, dan kan ik dit beter een jaar van tevoren aangeven. Nou plan ik nóóit iets een jaar vooruit, zelfs een vakantie niet, dat weiger ik gewoon.  Tja, het Ugandese tempo hou ik graag een beetje vast. Wil ik zomaar een dagje vrij? Nee, er ligt te veel werk. Wil ik thuiswerken? Dat mag niet volgens beleid. Al deze dingen zorgen ervoor dat ik me enorm gevangen voel in werk, en dat mijn werk mijn leven voor mijn idee compleet overneemt. Zodra ik ontslag neem, of mijn werkgever besluit mijn contract niet te verlengen, voel ik weer waar ik zo naar verlangd heb: VRIJHEID.

Wat doe je als alle opties weer open staan?

Nu alles kan, moet ik gaan beslissen wat ik wil. En wat is dat toch steeds weer een moeilijke keuze. Eigenlijk weet ik en iedereen die mij een béétje kent, dat het mijn droom is om weer naar een tropisch oord te vertrekken. Hoeft geen wereldreis te zijn, ik hoef niet meerdere landen te zien, maar ik zou graag even een paar weken chillen op een eilandje met een kokosnoot in mijn hand. Ik zou graag mijn online business uitbreiden zodat ik altijd kan vertrekken waar ik heen wil, en vanaf overal ter wereld kan werken. Dat is voor mij vrijheid. Niet gebonden zijn aan plaats, niet gebonden zijn aan tijd.

Totale vrijheid betekent ook geen zekerheid…

Zou ik het aandurven om geen baan te zoeken en gewoon een paar maanden te genieten van mijn vrijheid? Eerlijk gezegd: ik denk het niet. Voor reizen heb ik helaas nog altijd geld nodig. Dus, tenzij ik een geldschieter vind, de lotto win of m’n business gaat knallen, zal ik voorlopig netjes moeten blijven werken. Van de WW leven geeft me tijd, maar niet veel geld. Is dat dan wel vrijheid? Geld geeft mij de mogelijkheid om te kunnen vertrekken, maar als ik een contract teken, heb ik weer maar maximaal 25 dagen vrij in een jaar. En ik heb mezelf een vakantie op dat eiland beloofd! Ik wil daar écht niet meer lang op wachten! Gelukkig heb ik nog een klein maandje de tijd om door te twijfelen.

Wat ik over een paar maanden doe en waar? De tijd zal het me leren. Wat zou jij doen?