Voor het eerst naar een moskee – deel 2

moskee

Oké oké ik moet toegeven: ik heb 1 keer eerder een moskee bezocht. Maar dat was een toeristisch uitje in Uganda. Nee, dit was de eerste keer dat ik naar een moskee ging om een gebed bij te wonen, om het mee te maken, uit interesse voor het geloof in plaats van het mooie gebouw. En gewoon, in Nederland. Ik deed dit tijdens de Ramadan. Lees hier mijn ervaringen over het bijwonen van het gebed.

Het gebed

Toen het tijd was voor het gebed, gingen we de sporthal in. Vanwege de gescheiden gebedsruimtes voor mannen en vrouwen, bevond ik mij natuurlijk in het dames-gedeelte. Overal op de vloeg lagen gebedskleedjes, voor ieder één. Alle vrouwen waren gehuld in lange wijde rokken, hadden hoofddoeken op en gingen in rijen naast elkaar staan. Wanneer nieuwe mensen binnenkwamen, werden deze steeds tussen anderen geplaatst, zodat er nooit te veel ruimte was tussen mensen. Dit was vast praktisch, maar symboliseerde voor mijn gevoel ook weer die opname van iedereen. Ik zat vanaf een bankje aan de zijkant toe te kijken. Het geluid van de imam klonk en hierop volgde iedereen, soms met een weerklank, soms met bewegingen. De gebeden zijn als de opbouw van een muziekstuk, met een structuur van verschillende herhalingen met tussendoor even rust.

Zo rustgevend

Het was enorm rustgevend om in deze ruimte aanwezig te zijn. Het meest vergelijkbare voor mij was meditatie, en het idee om je lichaam hierin mee te nemen sprak mij erg aan. Ik zag ook overeenkomsten met gebeden die ik ken uit de kerk, zoals de weerklanken op de spreker en het goeds toewensen aan de persoon links en rechts van je. Toen ik een van de dames sprak in een van de  ‘pauzes‘ van het gebed, vertelde zij over verschillende overeenkomsten in de verhalen van deze geloven. Ze vertelde dat een buurvrouw aan haar vroeg of zij gedwongen werd om een hoofddoek te dragen, waarop zij had geantwoord dat dit inderdaad zo was, “door mijn heer en uw heer“, erop wijzend dat ook in de bijbel hierover geschreven is. Persoonlijk heb ik al heel lang het idee gehad dat verschillende religies dezelfde god aanbidden, maar die uitspraak is bij mij echt blijven hangen.

Waarom doe ik dit?

Deze vraag heb ik veel gekregen. Waarom doe ik dit allemaal? Als ik heel eerlijk ben, weet ik het ook niet zo goed. Ik heb altijd wel een bepaalde interesse gehad in geloven, ook al ben ik niet religieus opgevoed. Toch was het bijvoorbeeld wel gebruikelijk voor ons om op vakantie even een kerk binnen te lopen om deze te bekijken. Om er vervolgens wel op gewezen te worden dat die kerk door slaven gebouwd was. Maar, tot op zekere hoogte heb ik hierin dus wel een bepaalde openheid meegekregen. Ik denk daarnaast dat de reizen die ik heb gemaakt ook hebben bijgedragen aan mijn nieuwsgierigheid. Zo heb ik in verschillende landen ook weer verschillende gebedshuizen bezocht. Misschien ben ik zoekende, maar ik geloof ook dat er meerdere waarheden zijn.

Heb jij nog zo’n mooie ervaring voor me?

Ik sta altijd open voor nieuwe ervaringen. Kan te maken hebben met religie, maar ook bijvoorbeeld cultuur, of een ander soort uitdaging die ik aan kan gaan… Ik ga graag op reis in eigen land en blijf graag leren. Heb je een idee voor me? Dan ben ik daar erg benieuwd naar! Reageer hieronder, op Facebook of mail naar info@milley.nl. Dankjewel!

<<<<< Terug naar deel 1

 

Wil je meer weten over online coaching via whatsapp? Mail naar info@milley.nl of vul het contactformulier in.

Voor het eerst naar een moskee

moskee

Oké oké ik moet toegeven: ik heb 1 keer eerder een moskee bezocht. Maar dat was een toeristisch uitje in Uganda. Nee, dit was de eerste keer dat ik naar een moskee ging om een gebed bij te wonen, om het mee te maken, uit interesse voor het geloof in plaats van het mooie gebouw. En gewoon, in Nederland. Ik deed dit tijdens de Ramadan. Lees hier waarom ik dit deed en wat ik ervan vond.

Ik deed mee met de Ramadan

Het begon ermee dat ik besloot mee te doen met de Ramadan. Wel op eigen wijze (that’s me), maar ik vond het een hele bijzondere ervaring en schreef hierover een blog. Voor mij was de Ramadan een interessante uitdaging voor lichaam en geest, die ik graag eens wilde aangaan. Bij het publiceren van mijn blog vroeg ik naar de meer spirituele betekenis van de Ramadan en vroeg ik of het mogelijk was om bijvoorbeeld een gebed bij te wonen, of was dit heel ongepast?

Ik voelde me zo welkom

Al gauw kreeg ik veel reacties op mijn blog, waaronder uitnodigingen voor het verbreken van het vasten en het bijwonen van een gebed. Dat ik reacties en uitnodigingen kreeg van bekenden van mij, kwam voor mij niet onverwachts, maar dat er zoveel onbekenden reageerden vond ik bijzonder. Ik besloot op een uitnodiging in te gaan van een onbekende dame en reed met enorme zenuwen naar de Euromoskee in Amsterdam. In de auto probeerde ik van mijn zenuwen af te komen door te gaan vloggen. Natuurlijk was ik niet helemaal voorbereid, had ik niet de juiste kleding (ondanks tips) en wist ik niet zo goed wat me te wachten stond. Ik was als de dood om iets stoms te doen.

Haast zoals kerst met mijn familie is

Ik wist dat het gebed plaats zou vinden in een sporthal. Als eerst verbrak ik het vasten in een kleinere ruimte met een aantal dames daar. Wát een feest was dat. Natuurlijk smaakt alles wat lekkerder na een dag vasten, maar dat was het niet. Dit was wat kerst met mijn familie ongeveer is. Iedereen nam wat mee, van allerlei culturen wat gerechten (marokkaans, indisch, etc). Ik voelde me schuldig: ik had zelf niks meegenomen. Het was een heel ongedwongen sfeer en ontzettend gezellig. Iedereen begroette me en kletste met elkaar en ik voelde me wederom erg welkom.

Een beetje hypocriet

Het eerste gevoel wat ik van me af moest schudden was het gevoel dat ik enorm hypocriet bezig was. Ja, ik had gevast, maar geen maand! Ik had niet gebeden, ik had me niet aan alle regels gehouden… Ik weet niet eens wat alle regels inhouden. Ik had het gevoel dat deze avond een beloning was, die ik niet echt verdiend had.

Deel van een geheel

Tijdens de hele avond voelde ik me geen moment alleen. Vanaf het begin werd ik warm begroet, tijdens het eten waren anderen benieuwd naar mij, tussen de gebeden door kwamen mensen met me kletsen… Ik kon alle vragen stellen en alles vertellen wat ik wilde en ik voelde me omarmd met een heleboel liefde en wellwishes. Het klinkt misschien een beetje gek, maar als ik er zo op terugkijk, is dat hetgeen wat me het meest heeft geraakt. Het deel zijn van een gemeenschap, het samen doormaken van een uitdagende (vasten)periode, het samen eten, het tegelijkertijd om vergiffenis of steun vragen voor je struggles… Het verbindt, en dat is iets wat ik wel eens mis.

Lees hier meer over het gebed en waarom ik dit deed >>>>

 

Naast mijn blogs ben ik zelfstandig coach en dit doe ik via whatsapp coaching. Meer weten? Mail naar info@milley.nl of vul het contactformulier in.