Waarom ben ik steeds zo moe? Hoe ik van stress naar ‘no stress’ ging.

no stress

Leven naar de klok

Stress is als een klok. Die altijd vervelende klok. Ik zou willen dat ik zonder klok leefde, zoals ik zonder klok leef op vakantie. Maar nu ben ik thuis. En ik heb stress. De werkweek zit nog in mijn systeem. Elke minuut telt, alle tijd moet benut worden. Nu heb ik weekend dus nu móet ik genieten. Sociaal zijn, productief zijn, zinvol zijn. Als ik een ochtend of een middag verspil aan slapen, voor me uit staren, ruzie maken… Dan is mijn dag nog sneller voorbij.

Lichamelijke klachten

Hoe moeier ik ben, hoe moeilijker ik nee kan zeggen tegen alles. Ik hoor mezelf ‘ja’ zeggen tegen dingen waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb. De stress stapelt zich op, en de spanning kruipt langzaam in mijn lichaam: in mijn kaken, nek, schouders, rug, mijn handen ballen zich onbewust tot vuisten. Op een gegeven moment wordt de spanning zo groot dat het constant pijn doet en ik er niet meer van kan slapen. Ik word al vroeg wakker van de pijn in mijn rug en kaken. Nog minder rust.

Alsjeblieft!

Ik ben als een tikkende tijdbom, en merk dat iedereen en alles die bom kan laten ontploffen. Maar ik wil het niet. Ik wil niet toegeven.  Ik zoek manieren om die spanning even uit mijn lichaam te krijgen: een bitje tegen het tandenknarsen, even sporten om mijn spieren te ontspannen, een beter kussen kopen voor de slaap, gezond eten, voedingssupplementen, vitamines slikken. Was het maar zo simpel dat ik een vitaminetekort had. Ik maak een afspraak bij de huisarts om te kijken of er iets mis is (maar dat is niet zo). Dit is zo vermoeiend. Ondertussen drink ik ook bijna standaard na mijn werk een alcoholisch drankje, overweeg ik wietolie of een jointje… alles om te zorgen dat ik héél even ontspan. Alsjeblieft.

Eigenlijk zoek ik constant ruzie…

Ik kan ook niet meer zo goed gezellig doen. Ik ben snel geprikkeld, ik praat niet over mezelf – want dat zou betekenen dat in instort, en mijn hele systeem zegt dat ik moet doorgaan. Ik merk dat ik het meer kan verdragen om in groepen te zijn, zelfs niet bij mijn familie. Terwijl ik daar altijd zo van geniet. Ik merk dat ik vaak boos word op mijn vriend, die hartstikke zijn best doet om mij te helpen. Maar het lukt me gewoon niet. Echt niet. Ik heb nu even geen energie voor gezellig doen. Hoe graag ik het zou willen.

One by one

Alles wat ik heb geprobeerd om te ontspannen, werkt niet. Weet je wat ik nodig heb? Het remedie voor alles: vakantie! Ik ga spontaan een weekje weg en ik ga naar het land waar “no stress” het motto is: Kaapverdië. Ik hoef de hele week niks. Een vriendin en ik besluiten zo min mogelijk de toerist uit te hangen en een beetje “local” te doen. We gaan naar de pier en vragen de mensen die daar zitten te vissen of we ook een hengeltje mogen proberen. Het zonnetje schijnt zacht op mijn lichaam en ik kom langzaam weer tot rust. Ik zie dat de jongen naast mij veel meer visjes binnen haalt dan ik, en ik raak ineens gefrustreerd. Waarom lukt het mij niet, verdoe ik zijn tijd? Hij zegt tegen me: “no stress”, “one by one”…. En ik denk: oja. One by one. Dat is het. Zit ik me weer op te fokken over niks. No stress, hakuna matata. Ik was in een omgeving waarin iedereen mij eraan herinnerde om me niet zo druk te maken. Dat had ik even nodig. Ik heb een heerlijke week en ik kijk er ook naar uit om weer thuis te zijn.

Thank you!!!

Zodra ik thuiskom merk ik dat alles ineens goed gaat. Ik voel me lekker, ik heb geen rugpijn meer, ik slaap weer lekker, en ik ben gezelliger dan ooit. We hebben nog een paar super leuke vrije dagen om samen te genieten. Ik was weer helemaal gelukkig. Tot zondagavond. Als ik even alvast mijn mail check voor mijn werk. En ik nadenk over mijn werk. En de stress sijpelt langzaam weer naar binnen.

Ik weet nu wat mijn grootste bron van stress is

De stress kwam niet door mijn eten, door mijn harde bed, of het gebrek aan sport. Ik dacht dat de stress ongevraagd bovenop alles in mijn leven kwam, maar eigenlijk kwam dit juist dóór alles in mijn leven. Stipt op nummer 1 stond mijn werk. Want waarom was anders alles goed tot zondagavond? Eigenlijk heb ik mijn werk vanaf dag 1 niet leuk gevonden. Wilde ik na 3 maanden al stoppen. Maarja, misschien wordt het beter, dacht ik.. Misschien kost alles straks minder tijd en vind ik het dan leuker. De hele tijd vroeg ik mij af wat de reden was voor mijn stress, voor mijn vermoeidheid, voor de pijn. Het was gewoon mijn werk. 

Waar haal ik de moed vandaan?

Gelukkig had ik heel goed door wat de grootste stressbron voor mij was. Natuurlijk is de stress op werk makkelijker te verdragen als ik niet midden in een verhuizing zat, als ik me niet zo zorgen maakte om mijn vriendin waar t niet goed mee ging, als ik geen zorgen had om geld, etc. etc. Maar waarom zou ik doorgaan met iets waar ik mij zó slecht bij voel? Ik vond veel steun bij familie, vrienden en mijn lieve hubby, ik raapte al mijn moed bij elkaar en nam ontslag. Ik heb echt wel getwijfeld wat ik moest doen, tot het moment dat ik mijn ontslaggesprek had. Maar toen het eenmaal officieel was, kon ik het wel uitschreeuwen. 😀 Ik heb nog nooit zoveel gelachen als die dag dat ik mijn ontslag had ingediend. Ik voelde me ineens weer sterk. Tijd voor een nieuw begin!

Waar komt jouw stress vandaan?

Weet jij wat de bron is voor jouw stress? Dan ben je al zo ver! Ik weet dat het heel veel moed vraagt om je gevoel te volgen. Soms negeren we ons gevoel zo lang dat we het niet eens meer voelen. Maar als jij dit wél voelt,  maar nog nietdurft te beslissen… Wees bang, en doe het toch. Wees dapper!

 

In het Goalscafe kom je tot nieuwe inzichten. Wil jij hier meer over weten? Lees hier meer.