Taboe: Kunnen we open praten over stress en burnout?

Nadat ik mijn blog had geschreven over stress, merkte ik dat sommige mensen geschrokken reageerden, alsof ik iets raars had verteld. Niet alleen kreeg ik de vraag “of ik me nou zorgen moet maken”, maar ook mensen die mijn blog deelden kregen deze vraag. Waarschijnlijk vanuit de beste bedoelingen, maar hierdoor ging ik erover nadenken of het dan ongebruikelijk is om te spreken over stress of burn-out. Ook merkte ik dat sommigen mij alleen in een privé bericht of persoonlijk aangaven hoe erg ze mijn blog herkenden. Ik vraag mij daarom af: is stress taboe?

Open zijn over werkstress op Social Media is gevaarlijk

Dat mensen mij een privé berichtje sturen over werkdruk, in plaats van  openbaar, begrijp ik ergens wel. Als ik een blog schrijf over werkdruk, kies ik mijn woorden ook heel zorgvuldig uit. Ik wil niemand persoonlijk in een kwaad daglicht zetten. Straks gaat je werkgever nog denken dat je ontslag wil nemen als jij een keer aangeeft je de werkdruk daar hoog vindt. Of is dit niet goed voor de reputatie van het bedrijf. Daarom begrijp ik wel dat we op Social Media, en dan vooral op LinkedIn, voorzichtig zijn met het reageren op blogs die hierover gaan. Het kan bij je werkgever maar net verkeerd vallen.

Toch is er veel aandacht voor burn-out in het nieuws

Het is opzich geen geheim dat er een hoge werkdruk bestaat in vakgebieden zoals gezondheidszorg, onderwijs, horeca en accountancy. De cijfers liegen er niet om: ongeveer 1 op de 6 mensen heeft burn-out klachten, en voor mensen tussen de 25-35 jaar is dit zelfs 1 op 5. Op de radio, in de krant en op het nieuws komen er steeds vaker berichten over burn-out, werkdruk en stress. Ook op Social Media vinden we dit dus regelmatig terug. Niet alleen voor burn-outs is er veel aandacht, ook andere psychische problemen worden steeds meer besproken. Afgelopen week was er bijvoorbeeld veel aandacht voor de grote stijging in zelfmoordpercentages onder jongeren. Als het echt een taboe zou zijn, dan zou er toch niet zoveel over gesproken worden? Of wordt er aandacht voor gevraagd juist omdat het taboe is?

Toegeven dat het slecht met je gaat kan voelen als falen

Er wordt in ieder geval aandacht gevraagd voor stress en werkdruk. We zouden zelfs kunnen constateren dat dit nu een ‘hip’ onderwerp is. Maar het feit dat er nieuwsartikelen over te vinden zijn, betekent niet per sé dat jij gemakkelijk kan praten over jezelf. Dat kan ook iets zijn wat je moet leren. Is het mogelijk om open te praten over huilbuien, paniekaanvallen, en je elke dag uit bed moeten sleuren? Over het zien van een professional of het nemen van medicatie? Het kan soms erg beschamend voelen om te vertellen dat het helemaal niet goed gaat met je. Alsof je hebt gefaald in het leven, daar waar veel anderen in jouw omgeving het wel aankunnen en er nog van genieten ook.

We hebben geen tijd voor dat

We snappen best dat vervelende momenten bij het leven horen, en dat anderen hier ook best mee te maken hebben, zelfs Beyoncé en Jay-Z hebben problemen ;-). En we willen er ook wel mee dealen, alleen nú gewoon even niet. Problemen zorgen er namelijk ook voor dat we niet op onze top presteren. We moeten ons nu focussen op de dagelijkse dingen: de trein halen, de deadline halen, de volgende afspraak halen, de bonus halen… Eerlijk is eerlijk: heb jij ook niet eens gedacht dat het nu echt slecht uitkomt dat die persoon zichzelf voor jouw trein heeft gegooid? Of zelfs iemand horen zeggen dat de dood, gezondheidsproblemen of depressie van een dierbare “nu eigenlijk echt heel slecht uit komt?”. Hebben we dan echt geen tijd meer voor de belangrijke dingen in het leven?

Wat als we niet gelukkig hoeven te zijn?

Er zijn verschillende redenen te bedenken om niet openlijk te willen praten over stress en overspannenheid. We delen in onze omgeving en op Social Media graag wat we allemaal voor leuke, sociale dingen doen. Hoe gezond we eten en hoe vaak we sporten. Wat voor mooie reizen je gaat maken. Hoe spectaculairder, hoe beter. Misschien zit het grootste taboe wel juist in het tegenovergestelde van drukte: het “gewone, burgerlijke leven” zonder toeters en bellen. Zou het kunnen dat jouw werkdruk een stuk draaglijker wordt als je daarnaast niet meer sociaal, sportief, gezond, duurzaam en vooral: gelukkig moet zijn? Als we niet per sé succesvol en gelukkig moeten zijn, zouden we dan niet direct veel minder stress hebben? 

Taboe of niet, mij kan het niks schelen 🙂

Of stress nou taboe is of niet, ik blijf er sowieso lekker over praten. Omdat ik het belangrijk vind dat mensen signalen tijdig herkennen en zo snel mogelijk kunnen herstellen. Bovendien ben ik er via een ‘personal branding’-test nog eens op gewezen dat ik best een rebelletje ben ;). Wat denk jij, is stress taboe of niet? Over welk taboe zou jij graag een blog willen lezen? Deel het hieronder of via  fb.

 

Benieuwd naar mijn blog over stress? Lees hem hier.
Gaat het niet goed met een vriend? Lees hier wat jij kan doen.
Carrièreswitch? Lees hier waarom je bij je werkgever moet blijven.

Ik bied online coaching aan voor Millennials die op zoek willen naar dat wat ze willen in hun leven. Benieuwd? Kijk eens hoe het werkt. Een intakegesprek is gratis en vrijblijvend.