Waarom ik mee doe met de Ramadan en wat ik heb geleerd van 1 week vasten

Ramadan

Mocht het je zijn ontgaan, deze maand is de Ramadan. En ik heb besloten om (op eigen wijze) mee te vasten. Samen met mijn vriend vasten we van zonsopgang tot 20:00 en eten en drinken we niet (nee, ook geen water). Lees hier waarom ik dit doe en wat ik heb geleerd van 1 week vasten.

Het begon een aantal jaren geleden toen mijn collega’s mij uitdaagden om 1 dagje mee vasten. Ik hou wel van een uitdaging dus ik ging deze met enige zenuwen aan. Het was een warme zomerdag en met mijn oppaskindjes ging ik naar de speeltuin. Er werd heerlijke bekertjes limonade uitgedeeld en ik had de grootste moeite om deze af te slaan. Maar samen met mijn collega’s heb ik ’s avonds pas het vasten verbroken en zijn we lekker uit eten gegaan. Toen het eten werd opgediend om een paar minuten over half 11, zat ik in mijn handjes te knijpen om niet als een beest mijn eten aan te vallen, en dronk ik direct mijn glas water op toen ik hem kreeg. Met stomme verbazing keek ik naar mijn vrienden die heel rustig en beleefd van hun eten en drinken af bleven…

Waarom ben je aan het vasten? Ben je bekeerd?

Nee, ik ben niet bekeerd, en nee ik ga ook niet ineens een hoofddoek dragen :-). Veel mensen in mijn omgeving vinden het heel spannend dat ik dit probeer en begrijpen er niets van. Anderen vinden het heel leuk en zouden ook wel een keer mee willen doen. Maar iedereen is er nieuwsgierig naar. Waarom ik het doe? Ik hou ervan om mijzelf uit te dagen. Zo doe ik bijvoorbeeld mee aan 30-day fitness challenges en doe ik nu mee met de Ramadan. Ik heb wel eens onderzoeken gelezen over vasten en ik geloof dat het gezond is om te doen, dat het een manier is om te detoxen. Maar ik wil vooral mezelf helpen om sommige dingen te relativeren en daarnaast vind ik het gewoon heel bijzonder om zoiets te doen met zo veel mensen tegelijk!

De eerste dag…

De eerste dag vind ik het best wel spannend hoe het zal gaan. Gelukkig heb ik ook nu collega’s die vasten en voel ik me niet alleen op mijn werk. De hele dag obsedeer ik over lekker eten en drinken wat ik ’s avonds eindelijk kan nemen. Vooral het niet drinken vind ik erg lastig, want ik merk dat de honger steeds maar in vlagen komt. Het laatste uur voordat ik mag eten is het aller moeilijkste. Maar zodra het bord onder mijn neus staat, is die rust alweer terug. Terwijl ik nog niet eens gegeten heb! Vasten is natuurlijk een uitdaging voor je lichaam, maar voor mij is het vooral mentaal. De eerste dag schepte ik een groot bord met eten op, die ik vervolgens als een gek aanviel. Nadat een kwart van mijn bord leeg was, merkte ik dat ik eigenlijk al genoeg gegeten had. Mijn ogen zijn altijd groter dan mijn maag…

Dankbaar zijn

De tweede dag schepte ik al een bescheidener maaltijd op, en nam ik even de tijd om naar mijn maaltijd te kijken. Wat héérlijk dat ik kan eten, dat ik kan drinken. Ik was echt dankbaar. Ik weet dat dankbaarheid mij gelukkig maakt en ik probeer dan ook altijd dankbaar te blijven. Maar soms lukt het me gewoon even niet en lijkt het alsof er even niets is om dankbaar voor te zijn. Door het vasten besefte ik dat dankbaarheid bestaat door het te ervaren. Pas als je weet hoe het is om niet te kunnen eten, ben je oprecht dankbaar voor het eten dat je krijgt.

Ik had het heel moeilijk

De derde dag had ik het heel moeilijk. Vrijdagmiddag is wel vaker moeilijk. Startklaar voor het weekend, maar ik moet nog éven volhouden. Ik kon me totaal niet concentreren op mijn werk, de tijd sloop zo langzaam voorbij, en daar bovenop hebben collega’s om mij het over ijsjes… Lekker koud en sappig en… Nu was er iets wat ik nog liever wilde dan weekend: het vasten verbreken!  Het is goed voor mij om te beseffen dat er dingen kunnen zijn in het leven om nog meer naar te verlangen dan het weekend. First world problems.

Tactisch denken

De vierde dag was het weekend en omdat we bang waren dat we uit verveling heel veel trek zouden krijgen, hielden we onszelf goed bezig: we hebben de hele middag een schutting lopen bouwen. Dit was de makkelijkste dag vasten tot nu toe. Alhoewel we om 8 uur konden eten (volgens onze afspraak), gingen we pas om half 9 ons maaltje halen. Ik besefte dat er zo natuurlijk verschillende manieren zijn om het voor mezelf makkelijker te maken.

Lichamelijke veranderingen

De vijfde dag, zondag, heb ik heerlijk lang uitgeslapen. Dat scheelde nogal wat uurtjes, nog een trucje! Daarnaast had ik gemerkt dat het vasten ook makkelijker ging als ik niet sport of ga fietsen naar mijn werk. Alhoewel het vasten makkelijker gaat wanneer ik weinig beweeg, merk ik toch dat ik op momenten bijzonder veel energie heb! Dit, tegen al mijn verwachtingen in. Ik vraag mij af of dit een soort oerinstinct is: net als dieren beter jagen als ze honger hebben? Daarnaast merk ik dat mijn huidprobleempjes verdwijnen en dat mijn broeken wat losser gaan zitten. Het detox effect is al snel te merken! In het kader van energiebesparing hebben we lekker genetflixt, en ook deze avond had ik helemaal geen haast om te gaan eten zodra het kon. Eigenlijk baalde ik zelf een beetje dat ik mijn game moest onderbreken voor het eten. 🙂

Terug naar Uganda…

De zesde dag waren we lekker een extra dagje vrij. Dat kwam goed uit want de dagen thuis zijn echt makkelijker gebleken dan de dagen op werk. Ik merk dat ik steeds terugdenk aan de periode dat ik in Uganda heb gewerkt met straatkinderen. Daar kregen we eten bij het project, Ugandese stijl: Dit betekent ook dat het altijd maar de vraag was of en wanneer we dit zouden krijgen. ‘Verse’ vrijwilligers uit Nederland hadden hier altijd veel over te zeuren, en eerlijk gezegd heeft het ook erg veel geduld van mij gevraagd. Misschien dat die momenten zelfs nog moeilijker waren dan het vasten nu, omdat we nu in ieder geval weten dat we eten krijgen en wanneer. Ik wilde vasten om te weten hoe het is om geen eten te krijgen, maar er zijn natuurlijk ook mensen die niet weten wanneer de volgende maaltijd is. Dat is nog zó veel moeilijker.

Een week vol!

De laatste dag verbraken we het vasten samen met vrienden. En wat is er nou eigenlijk fijner dan dit moment te delen met de mensen om je heen? Het begon me te dagen dat er iets heel moois zit in het struggelen, vooral wanneer je dit samen doen. Want als je samen elkaar er doorheen sleept, en samen de momenten deelt waar je steeds naar verlangt, dan is het makkelijker. Het verbindt. We hadden besloten om mee te gaan vasten, zonder af te spreken voor hoe lang. Na de eerste lastige dagen, wilden we in ieder geval één week volmaken. Maar nu we zover zijn, willen we er eigenlijk toch nog niet helemaal mee stoppen…

Wat betekent de Ramadan voor jou?

Ik weet dat voor gelovige mensen het vasten in de Ramadan nog andere betekenissen heeft dan dat het voor mij heeft. Daarom ben ik heel benieuwd naar jullie ervaringen en ideeën! Wat mis ik nog? Is er iemand die mij eens mee wil nemen naar een gebed, of is dit ongepast? Wat vind jij het belangrijkste aan de Ramadan? En als niet gelovige, hoe zie jij de Ramadan? Zou je ook eens mee willen doen?