Voor het eerst naar een moskee

Oké oké ik moet toegeven: ik heb 1 keer eerder een moskee bezocht. Maar dat was een toeristisch uitje in Uganda. Nee, dit was de eerste keer dat ik naar een moskee ging om een gebed bij te wonen, om het mee te maken, uit interesse voor het geloof in plaats van het mooie gebouw. En gewoon, in Nederland. Ik deed dit tijdens de Ramadan. Lees hier waarom ik dit deed en wat ik ervan vond.

Ik deed mee met de Ramadan

Het begon ermee dat ik besloot mee te doen met de Ramadan. Wel op eigen wijze (that’s me), maar ik vond het een hele bijzondere ervaring en schreef hierover een blog. Voor mij was de Ramadan een interessante uitdaging voor lichaam en geest, die ik graag eens wilde aangaan. Bij het publiceren van mijn blog vroeg ik naar de meer spirituele betekenis van de Ramadan en vroeg ik of het mogelijk was om bijvoorbeeld een gebed bij te wonen, of was dit heel ongepast?

Ik voelde me zo welkom

Al gauw kreeg ik veel reacties op mijn blog, waaronder uitnodigingen voor het verbreken van het vasten en het bijwonen van een gebed. Dat ik reacties en uitnodigingen kreeg van bekenden van mij, kwam voor mij niet onverwachts, maar dat er zoveel onbekenden reageerden vond ik bijzonder. Ik besloot op een uitnodiging in te gaan van een onbekende dame en reed met enorme zenuwen naar de Euromoskee in Amsterdam. In de auto probeerde ik van mijn zenuwen af te komen door te gaan vloggen. Natuurlijk was ik niet helemaal voorbereid, had ik niet de juiste kleding (ondanks tips) en wist ik niet zo goed wat me te wachten stond. Ik was als de dood om iets stoms te doen.

Haast zoals kerst met mijn familie is

Ik wist dat het gebed plaats zou vinden in een sporthal. Als eerst verbrak ik het vasten in een kleinere ruimte met een aantal dames daar. Wát een feest was dat. Natuurlijk smaakt alles wat lekkerder na een dag vasten, maar dat was het niet. Dit was wat kerst met mijn familie ongeveer is. Iedereen nam wat mee, van allerlei culturen wat gerechten (marokkaans, indisch, etc). Ik voelde me schuldig: ik had zelf niks meegenomen. Het was een heel ongedwongen sfeer en ontzettend gezellig. Iedereen begroette me en kletste met elkaar en ik voelde me wederom erg welkom.

Een beetje hypocriet

Het eerste gevoel wat ik van me af moest schudden was het gevoel dat ik enorm hypocriet bezig was. Ja, ik had gevast, maar geen maand! Ik had niet gebeden, ik had me niet aan alle regels gehouden… Ik weet niet eens wat alle regels inhouden. Ik had het gevoel dat deze avond een beloning was, die ik niet echt verdiend had.

Deel van een geheel

Tijdens de hele avond voelde ik me geen moment alleen. Vanaf het begin werd ik warm begroet, tijdens het eten waren anderen benieuwd naar mij, tussen de gebeden door kwamen mensen met me kletsen… Ik kon alle vragen stellen en alles vertellen wat ik wilde en ik voelde me omarmd met een heleboel liefde en wellwishes. Het klinkt misschien een beetje gek, maar als ik er zo op terugkijk, is dat hetgeen wat me het meest heeft geraakt. Het deel zijn van een gemeenschap, het samen doormaken van een uitdagende (vasten)periode, het samen eten, het tegelijkertijd om vergiffenis of steun vragen voor je struggles… Het verbindt, en dat is iets wat ik wel eens mis.

Lees hier meer over het gebed en waarom ik dit deed >>>>

 

Naast mijn blogs ben ik zelfstandig coach en dit doe ik via whatsapp coaching. Meer weten? Mail naar info@milley.nl of vul het contactformulier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *